Popüler Yorum

Sinema Bireysel Bir Sanattır...

2009-10-07T01:26:00.009+03:00

Bu hafta sinemayla ilgili üzerinde düşündüğüm çok şey oldu... Fikret Hakan'ın " Türkan Şoray sevişseydi, Müjde Ar olmazdı" cümlesiyle başladı her şey. Birinin başarısını ancak bir diğerinin başarısızlığına bağlayabilen bir sinema adamının sözlerinin şaşkınlığından ancak daha büyük bir şaşkınlıkla kurtulabilirdim, o da oldu. Ömür Gedik adlı hanımefendinin Altın Portakal jürisine seçildiğini duydum... Türkiye'nin herkesi, her şey yapabilme gücü öyle büyük ki gerçekten. Sinema eleştirmeni diyorlar adına ki bu hanımefendinin "Milyon Dolarlık Bebek" filmi üzerine yaptığı yorumda neden filme bu adın verildiğini anlamadığını yazdığını hatırladım birden... O zamanlar şaşkınlıkla aynı medya grubunda çalışan bir arkadaşımla bu konuyu tartışırken öğrenmiştim işin aslını ve Ömür Gedik'in büyük yerden torpilini... O gün bugün kendisini ciddiye almam ama hırsını ve başarısını nereye sığdırabileceğimi de bilmem... Kimlere yazık oluyor bu insanlar bu büyük köşelere yanlış tahtlar kurduklarında.... Hep bunu düşünüyorum... Derken sinema konusunda bu gücün gerçekten sinemayı anlayan gençlerde olması gerektiğini hatırlıyorum... İzlediğim bir film dönüşü www.beyazperde.com adresine tıklıyorum. Serdar Kökçeoğlu adlı bir arkadaşın film hakkındaki eleştirisini okumaya çalışıyorum. Tam da "ben bu arkadaşlara daha çok inanıyorum" derken filmin daha ikinci haftasında yani sinemada izlenebileceği bir zamanda okuduklarıma inanamıyorum... "Evdeki Düşman" için diyor ki yazısında: "Burada en akılda kalıcı performans ise evin “kötü niyetli” yetim çocuğu Esther’i canlandıran Isabella Fuhrman’dan geliyor. Filmin burada açıklamak istemediğimiz sürprizi ortaya çıktıktan sonra, adeta bir başka kişiye, neredeyse tutkulu bir kadına dönüşüyor." Filmin sürprizini açıklamak istemeyen biri, sürprizi gözümüze sokarcasına aynı cümlede açıklıyor, dalga geçer gibi... İyi ki yazıyı filmi izlemeden önce okumadım diyorum... Sinema gerçekten topluluk değil birey işi, hep bahsettiğimiz o tartışılamayan "zevkler ve renkler" gibi... Filmler hakkında yazacak insanların bunu profesyonelce yapamayacaklarını düşünüyorum artık. Kimi yetersiz, kimi önyargılı, kimi subjektif, kimi kendi cümlelerinden bihaber... Herkes yorumlarını kişisel bloglarında yazsın ve kimse taşıyamayacağı büyük iddialarda bulunmasın...

Mesela geçen hafta izlediğim dört filmden bahsedeceğim burada ve söylediğim hiçbir sözü de kesin ve kanun saymayacağım sinema aşkına:)

Suretler'i izledim... Bruce Willis'in son dönemlerde oynadığı filmlerin hep kıymeti bilinmemiş büyük filmler olduğunu düşünüyorum.( The Sixth Sense, The Fifth Element, Unbreakable, Surrogates...) Konusu, oyunculuğu ve hiç uzatmalara gitmeden söyleyeceğini hemen söylemesi nedeniyle filmi sevdim gerçekten... Gelecekle ilgili kurulan hayaller, gerçeğe dayalı düşler insanı hayrete düşürecek kadar büyük ve izlerken olabilirliliği yüzünden nasıl da iddiasız... Son yıllarda izlediğim en iyi bilim kurgu Suretler, ki bu türü hiç sevemediğim halde...

"Karanlıktakiler"i izledim... Çağan Irmak için hep söylediğim bir şeydir "kendine ait bir sinema dili"nin olmaması... Herkesten daha iyi filmler, gişe şampiyonu işler çekebilir ama asla bir Zeki Demirkubuz, bir Ferzan Özpetek, bir Nuri Bilge Ceylan gibi kendi dünyası ve dili olan bir yönetmen olamaz... Bu demek değil ki filmlerini sevmiyorum. "Ulak" ve "Mustafa Hakkında Her Şey" özellikle sevdiğim filmler... Ancak "Karanlıktakiler" hakkında şimdiden genel izleyicinin tersini düşüneceğine emin olduğum bir yorum yapacağım... Bence Çağan Irmak'ın en iyi filmi "Karanlıktakiler"... Meral Çetinkaya ve Erdem Akakçe'nin görülmeye değer performanslarının yanısıra konu ve yönetmenin bakış açısı da ilginç... Herkes filmden başka bir şey çıkarabilir. Yalnızlık, delilik, suç, ceza, ödül... Benim için "iyilik" hakkında bir film "Karanlıktakiler", iyi olmak hakkında... Erdem Akakçe'nin, Derya Alabora'nın kapısını çaldığı sahneyi sanırım uzun süre unutamam... Ben çok sevdim, kim ne derse desin...

Funny People'ı izledim... İzlemez olaydım... Adam Sandler filmografisi ilginçtir... O kadar çöplük filmleri vardır ki, buna kanarak arada yaptığı güzel filmleri kaçırmanız hep olasıdır... "Punch-Drunk Love" başyapıttır bence, hatta "50 İlk Öpücük" fikri ve senaryosu itibariyle nasıl da büyük bir filmdir... "The Waterboy" dersek berbattır... Bu adam "Spanglish" gibi bir filmde de başroldür mesela, "Mr. Deeds" gibi bir filmde de... Ama kariyerinin en kötü filmlerinden birini izlediğime eminim bu kez... Filmin yönetmeni Apatow için yeni Woody Allen yakıştırmalarını duydukça insan kahroluyor... Hangi sinemasever hangi cüretle bunu söyleyebilir anlayamıyorum gerçekten... Belki de sinema birazcık da cüret sahasıdır, kim bilir...

Ricky'i izledim... Francis Ozon'un fimleri her bünyeye göre değildir biliyorum.. İşin aslı her filmi de benim bünyeme göre değil... Mesela "Veda Vakti"ni ne kadar sevdiysem, "Havuz"u o kadar sevmedim... "8 Kadın"ı ne kadar gereksiz ve demode bulduysam, "Sea the See" adlı kısa filmini o kadar yaratıcı buldum... Ricky ise bir "çeki-düzen" filmi, bu tabirin gerçekleşmesi için insan hayatında ne gibi olağanüstü şeylerin olabileceği ihtimali üzerine kurulu... Filmin dünya festivallerinde ilgiyle karşılanmasının, ancak seyircinin ilgi göstermediği filmlerden biri olmasının sebebi sanırım yine yönetmenden aynı koşulların beklentisi... Bana kalsa performansı diğer filmleri içinde oldukça yüksek bir yerde duruyor. Ama zevkler, renkler ve kalıplar işte...

Sinema, bıkmadan konuşturup tartıştıran ama sonunda hep insanın kendi beğenisinin galip geldiği bir sanat dalı... Bireysel bir sanat sinema...

Nil'in Yeni Videosu, "Duma Duma Dum"

2009-09-25T03:00:00.004+03:00

Nil'e hem çok gülüyorum, hem de onu çok ciddiye alıyorum...
Aynen bu videosunda da olduğu gibi...

Sezen Söylüyor Bu Gece...

2009-09-23T04:16:00.003+03:00

"Yasak elmam, günahın mayhoş tadından geçemedim hiç
Deli goncam, ayıbım sana paha biçemedim hiç
Bilirim ki kavuşmak değildir aşk, kavuşamamak
Sarı hurmam nefesini nefesime doya doya çekemedim hiç..."

Sezen Aksu'nun sözleri bunlar... Hani bazen neden kendi albümüne almadı dediğimiz şarkıları var ya, henüz yayınlanmamış ama muhtemelen yakında bir başka sanatçıdan dinleyeceğimiz "Yasak Elma" da işte o şarkılardan biri... Sözleri bu gece derdim oldu, takıldım kaldım...

Paylaşmak da şart oldu böylece...

Kendini "Aşık" Bulmak...

2009-09-02T02:14:00.009+03:00

Bazen bir şarkı dinlersiniz, tam o sırada kendinizi "aşık" yakalarsınız... Derinleşir hayat, keskinleşir o an ve netleşir taşıdığınız kalbiniz...

Siz de kendisini üzen şeyleri daha çok sevenlerdenseniz, kendinizi daha da sık bulursunuz aşk karşısında...

Bu şarkıyı her dinlediğimde kendimi öyle bir yerde yakalıyorum ki, bende kalsın...

"Dar vakitlere sığdırma beni, geleceksen zamanı aş da gel,

İki ara bir derede aşk mı olurmuş, seveceksen mekanı aş da gel,

Dün yaşandı bitti geçmiş yok artık, yarın için bir sözün varsa al da gel,

Soyun bu dünyanın yalanlarından, gel sevdiceğim nasılsan öyle gel..."

Melike Demirağ / Dar Vakitler

"Şarkılar Kavga Etmez" dedi Leman Sam...

2009-08-17T01:00:00.008+03:00

yer: Kuruçeşme Arena

saat: 21:00

Yerimize oturmuşuz, ışıklar sönmüş, "hey yıllar yenilmedim size, benim için bahar aynı..." diye şarkı söylüyor dev kolonlar; eşliğinde dev ekranlarda eski fotoğraflar ve video kayıtları dönüyor sırayla...

- "her şey çok mu hüzünlü, bana mı öyle geliyor?" diye soruyorum arkadaşıma...

- "bilmem, daha başlamadı ki" diye cevap veriyor...

Oysa konser başlamadan önce Leman Sam'a saygı duruşu bir kalabalığı görmek ve kızlarıyla sahne alacak sanatçının fotoğraf albümüne "yakından" bakmak beni duygulandırmıştı bile... Gerçekten bu geceyi de tıklım tıklım dolduracak mı dinleyici diye düşünmüştüm yoldayken, gerçek müzikseverin gerçek sanatçılara desteğine ve sahip çıkmasına bir kez daha şahit olacak mıyız demiştim kendi kendime... Öyle güzel bir dinleyici vardı ki, ilerleyen saatlerde bunu Leman Sam da dile getirecekti tüm asaletiyle...

Kızları Şehnaz ve Şevval ile sahneye sessiz sedasız çıktı Leman Sam, alkışlarla başladılar ilk şarkıya... "Üç Kız Bir Ana" adlı Ruhi Su türküsünü okudular birlikte, "İki Kız Bir Ana" diye değiştirerek hem de... Sonrasında "İlla" geldi... "Nasıl büyük bir şarkı " dedim dinlerken, kızların vokali de enfesti... Ardından Şehnaz Sam'ın "Aşka Düşer" adlı ilk albümünden şarkılar dinledik, sonra türküler, Azeri dansçı eşliğinde hepsini bildiğimiz Azeri şarkılar, Leman Sam klasikleri -Rüzgar, Kıyamam Sana, Anladım ki, Gönül- , suyun öte yanından diyerek yarısı Rumca, yarısı Türkçe "Olmasa Mektubun", "Telli Telli"...

Tam o sırada "şarkılar kavga etmez" dedi Leman Sam, birçok dilde şarkı söyleyen birinin bu lafı da muhakkak bir yerlere gitti...

Kızların çocukluk anılarını, çocukken yaptıkları şarkıları da dinledik Şevval Sam'ın kahkahaları arasında. Bir ara öyle çok konuştu ki, kendi de yoruldu ve Karadeniz türkülerini söylemeye başladı hemen sonra... Sıra alaturka bölümüne geldiğinde seyirci hep bir ağızdan eşlik etmeye başladı yeniden ve birçoğu efkarlandı yine...

Bu arada "Çağrı" albümünden "Sana Bele N'oldu Yar" şarkısını ve şarkının sonundaki şiiri bir okudu ki Leman Sam, benim için konserin en müthiş anıydı, gözyaşları eşliğinde...

Bir evin içinden üç kadın, ve üçü de yıllar sonra aynı işi yaparak, aynı sahnede... Konserin duygusal halini ve özelliğini anlatmak için yeterli sanırım... "Yıllardır bana ve şarkılarıma sahip çıktınız, beni hiç unutmadınız" diyerek dinleyicisinin vefasına teşekkür eden Leman Sam'a cevap olarak insan içinden tek bir cümle geçiriyor:

"Hep böyle güzel kalsın, hep şarkı söylesin..." diyor...

-"ne güzel bir konserdi, değil mi?" diye soruyorum arkadaşıma eve dönerken,

-"ama daha bitmedi ki..." diye cevap veriyor...

Uğur Yücel Ve "Gurur"

2009-08-13T02:34:00.008+03:00

Daha önce "Paris, je t'aime" adıyla "Paris" hikayelerini izlediğim ilginç sinema projesi, şimdi de "New York, I Love You" adı altında New York'tan aşk hikayeleri anlatmak için geri geliyor. Farklı ülke ve kültürden yönetmenlerin konuyla ilgili kısa filmlerini peşpeşe izlemek sinemaseverler için gerçekten güzel bir deneyim. Bu kez yönetmen kadrosunda Yvan Attal, Allen Hughes, Shunji Iwai, Wen Jiang, Shekhar Kapur, Joshua Marston, Mira Nair, Natalie Portman, Brett Ratner, Randall Balsmeyer gibi önemli isimlerle birlikte Fatih Akın da var.

Filmin fragmanını izlediğimde Uğur Yücel'i gördüğüm sahneyi ve o sahnenin üzerimdeki etkisini paylaşmak için yazdım bu yorumu... "Uğur Yücel" adının, fragmanın sonunda uluslararası arenada hangi oyuncularla birlikte anıldığını izlemeniz için... Fatih Akın ve Uğur Yücel'le bir kez daha gurur duymanız için yazdım sadece...

"New York, I Love You" Fragmanı:

Hanif Kureishi ve Mira Nair...

2009-08-05T21:37:00.007+03:00

Hanif Kureishi:

Uzun yıllardır yazılarının ve senaryolarının hayranı olduğum Pakistan asıllı İngiliz yazar Hanif Kureishi ismini hatırlamayanlar varsa eğer, 1985 yapımı "Benim Güzel Çamaşırhanem" adlı Stephen Frears filminin yazarı olduğuyla başlayabilirim söze. Bu senaryosuyla Oscar adayı olduğunu, daha sonra "London Kills Me" adlı hikayesini aynı zamanda yönetmen koltuğuna da oturarak çok farklı bir film haline getirdiğini, 2003 yapımı "The Mother" filminin, filmden çok konuşulan hikayesini yazdığını da ekleyebilirim... Yazılı basında yayımlanan kısa hikayelerini bile takip etmeye çalıştığım yazarın "Yakınlık" adlı kitabını okumamıştım sadece. Orijinal adı "Intimacy" olan kitabın da filme çekildiğini, hatta 2001'de Berlin Film Festivali'nde büyük ödülün sahibi olduğunu duymuştum. Nihayet bu kitabı da okuyarak, sevdiğim bir yazarın daha tüm eserlerini okuyup "hayranlık" kelimesinin altını doldurmuş oldum.

Kitap bir yazarın, eşini ve iki çocuğunu; eşinden daha genç bir kadın uğruna terk etmeden önceki son gecesinde düşündüklerini ve hatıladıklarını anlatıyor. Bazı kitaplar vardır hani, konu ilgilendiğiniz bir konu değildir, yazar bildiğiniz bir yazar değildir ve tereddütle başlarsınız okumaya. Sonra birden kitabın konusu uçar gider ve yazarın kalemine ve anlatısına kapılırsınız. Bu kitap da aynen böyle. Ben yazdığı konuları da hep cesur bulduğum ve sevdiğim halde, bu kitapta Kureishi'nin kalemine kapılıp gittim. Bu kadar mı iyi yazılır, bir hikaye bu kadar mı iyi anlatılır diyerek bitirdim okumayı...

Hemen tavsiye etmek istedim okuyan dostlara...

Kitaptan Sevdiğim Bir Paragraf: Asif'in mutluluğu beni kapsamıyor. Bir süre sonra birbirimize en fazla gülümseyebiliyoruz o kadar. Onunla Victor'la aramdaki gibi bir iletişim kuramıyorum. Beni çeken mutsuzluk, yaralar. Ancak o zaman karşımdakini anlayabilir ve faydalı olabilirim. Genel bir depresyon ve hafif kasvet ortamında kendimi evimde hissederim. Mutsuzluğu severseniz asla arkadaşsız kalmazsınız...

Mira Nair:

Kitabı bir günde bitirdim ve ardından ne tesadüftür ki yine tüm filmlerini izlediğim halde sadece tek bir filmini görmediğim bir yönetmenin büyüsüne kapılıp gittim... En sevdiğim filmler listemde hep özel bir yeri olan "Monsoon Wedding-Muson Düğünü"nün Hintli kadın yönetmeni Mira Nair'den bahsediyorum...

Sinemaya genel olarak bakıldığında yönetmenlik erkek işi gibi görünür, kadın yönetmenlerin filmleri sadece kadın duyarlılığını yansıtan, misyonu sadece kadın olan filmlermiş gibi düşünülür, önyargı hakimdir. Gerçekten böyle düşünenler varsa hemen Mira Nair ile tanışmasını tavsiye ederim. Kendi kültürüne sadık kalarak evrensel filmler çeken, evrensel duyguları bir kadın gözünden çok bir sinemacı gözüyle değerlendiren bir yönetmen Nair. "The Namesake" bunun en güzel kanıtı.

Hindistan'dan Amerika'ya göçen bir aile, modern dünya ile kültür çatışması, aile kurumunun farklı kültürlerdeki yeri, ilişkiler ve bağlar... Tüm bu konular filmde ailenin erkek çocuğu ve onun "adının" hikayesi üzerinden işleniyor... Filmin adı da buradan geliyor zaten... Nitin Sawhney imzalı müzikler ise muhteşem... Eğer tanışma fırsatınız olmadıysa Mira Nair ile, başlamak için iyi bir neden bu film...

Yeni Single Herkese Bedava...

2009-07-31T02:37:00.006+03:00

Geçtiğimiz gün "Kraliçe Dönüyor" başlıklı yazımda Whitney Houston'un yeni albümünün müjdesini vermiş ve şarkıları tanıtmıştım. Kraliçe döndü, hem de dinleyicilerine albüme adını veren harika parçayı hediye ederek...

http://www.whitneyhouston.com/ adresini tıklıyorsunuz , hemen sağdaki haberler bölümünde "I Look To You Free Download" bölümüne gidip, aşağıda linkleri verilen ülkelerden birine tıklayıp bu harika şarkıyı indirebiliyorsunuz...

Ve bu geri dönüşe layık olabilmek için Eylül'de çıkacak orijinal albümü de lütfen alıyorsunuz... Korumamız gereken kaç efsane var ki?

Gülümseyin , çekiyorum :)

2009-07-28T02:01:00.005+03:00

Milyon kere de izlense, kahkahalarla güldürebilen sahneler var... Aklıma geldikçe izlediğim bu videoların bazılarını, zaman zaman burada paylaşmak istiyorum...

İşte ilki: Jim Abrahams 1988'de yönetmenliğini yaptı. Bette Midler ve Lily Tomlin oynadı... Filmin adı "Big Business". Bette'in ikiziyle karşılaştığı ve aynaları denediği sahnelerle, Lily Tomlin'in çıngıraklı yılan hareketini izlediğimden günden beri unutmadım:)

Kraliçe Dönüyor...

2009-07-21T01:57:00.004+03:00

Aylar önce bir video paylaşım sitesinde "I Look To You" adlı bir şarkı dinlemiştim. Müthiş müzisyen R. Kelly piyano başında şarkıyı okuyordu, ama ne okuma... Sözler çok özellikli değil, beste çok farklı değil ama yorumla nasıl da değişen ve insanın tüylerini diken diken eden bir şarkıydı. Videonun altındaki yorumlarda, bu şarkının Whitney Houston için yapıldığı dedikodularının dolaştığı söyleniyordu. Şarkıyı dinlediğim anda garip bir şekilde benim de içimden geçen şey oydu. O şarkıyı Whitney Houston okumalıydı ve bunca aradan sonra yeni bir "I Will Always Love You" ile müziğe harika bir dönüş yapmalıydı...

Daha sonraları yeni albüm haberlerini takip ettim. Ve birkaç gün önce Whitney Houston'ın resmi albüm kapağı görcüye çıktı. Hem çok şaşırdım, hem de hiç şaşırmadım desem yeridir. Albümün adı, içindeki bir şarkının adıyla aynıydı..."I Look To You"...

Şimdi bu yazıyı yazarken şarkı listesinin de resmen açıklandığını okuyorum. Whitney Houston öyle büyük bir ses, öyle gerçek bir yıldız ki; hakkındaki tüm insafsız yorumları duymamazlıktan gelip, albümünü merakla bekliyorum... Kraliçe'nin dönüşü muhteşem olacak, bunu biliyorum...

1 Eylül 2009 tarihinde çıkacak albümün şarkı listesi de şöyle:

1. Million Dollar Bill
2. Nothin' But Love
3. Call You Tonight
4. I Look To You
5. Like I Never Left (feat. Akon)
6. A Song For You
7. I Didn't Know My Own Strength
8. Worth It
9. For The Lovers
10. I Got You
11. Salute

Jale Demirdöğen'den "Kusursuz Veda"...

2009-07-15T01:39:00.005+03:00

Jale Demirdöğen, uzun zamandır şiirlerini hayranlıkla okuduğum İzmir'li bir şair... Kendisinden ikinci şiir kitabını bekliyorduk ki, o ilk romanı "Kusursuz Veda" ile şaşırttı okuyucularını... Aslında kitabına "ilk roman" demekle haksızlık yapmış olabilirim... O kadar ustaca bir kurgu ve anlatım yakalamış ki, yazarın "romancı" kimliğine yeni demek doğru değil sanki... Kitap hakkında çok ipucu vermem yanlış olur çünkü sürprizli ve okuyucusuyla karakterlerini sürekli terazinin kefelerinde tarttıran bir akışta ilerliyor... Okuduktan sonra tartışılacak ve başkalarıyla iletişimimiz hakkında üzerinden geçip düzeltilecek çok şey var gerçekten... Merak edenler için kitabın kapak resmini ve arka kapak yazısını ekliyorum... Okuyan olursa da konuşmak için buradayım:)

Bir veda ancak; masumiyeti kadar ölümsüz ve ancak; mahkûmiyeti kadar huzursuzdur. Bir veda ancak; giden, kalanı kusuruyla yüzleştirmeyi başarabildiğinde kusursuzdur. Hayatının yarısını sağır yaşayanlar, diğer yarısını dilsiz yaşamayı göze alacaklardır. Çünkü vaktiyle sesini duyuramamış olan vicdan, günü geldiğinde daha yüksek sesle konuşup, sahibinin karşında bir intikam gibi duracaktır! Ve insan, her koşulda ve her şeye rağmen suçunu bir başkasının üzerine yıkmak üzere donatılmıştır; ta ki bugünün, düne dönüşü imkânsız bir uzaklık olduğunu anlayıncaya kadar...

***

İnsan ilişkileri ve iletişimsizlik hakkında derin ve soluk soluğa bir roman "Kusursuz Veda". Kendisini sorgulayan ve vicdanıyla hesaplaşabilenler için, okuyucusunu karşısına davet eden bir boy aynası hatta...

Dolores Yeni Albümüyle Geliyor...

2009-07-13T02:45:00.004+03:00

"The Cranberries" birçok müzikseverin kişisel tarihinin en önemli parçalarından biri bence. Bir grup, dağıldıktan sonra bile varlığını bu kadar güzel koruyabiliyorsa; gerçekten kalıcı ve özel bir durum yaratmış demektir... Grubun vokalinin sağlam olması, tavrının ve sesinin benzersiz olması da bu kalıcılığın en büyük nedeni diye düşünüyorum. Müzikal yolculuğuna solo albümlerle devam etme kararı alan ve "Are You Listening?" adlı çalışmasıyla ilk adımı atan Dolores O'Riordan, ikinci solo albümü "No Baggage" ile çok yakında özleyenlerini sevindirecek... Albümün tanıtımı yapıldı ve hatta şarkı listesi de açıklandı... Ben merakla bekliyorum:)

1. Switch Off The Moment
2. Skeleton
3. It's You
4. The Journey
5. Stupid
6. Be Careful
7. Apple Of My Eye
8. Throw Your Arms Around Me
9. Fly Through
10. Lunatic
11. Tranquilizer

bu senin "çıkış bileti"n...

2009-07-12T03:13:00.003+03:00

hiçbir aşkın gölgesinde büyümez beyaz bir gül...
beyaz bir gül ancak ağlayarak okunmuş bir kitabın sayfaları arasında ağlatanını hatırlatıp ölür...

orada,
senin kalbinle, benim yüreğimin arasında,
-bazısına sorsan ikisi de aynı der aslında-
hiç geçilmeyen bir köprü var...

sırtını dönsen aşkın kapısı arkanda
ve önünde sonsuza uzanmış ufuk çizgisinde arıyorsun suçu...
suçun ve aşkın arasındaki yol dar...

şimdi altın kafesinde tuttuğun resim
sararıp solduğunda
ve öylece kafesin parmaklıklarından havaya uçuştuğunda
kendi aynana bakacaksın biliyorum...
ben kilidimin anahtarını çoktan bir sokak çocuğuna hediye etmiş,
seni de aşkın yanlış adımları taşımayan kaldırımlarına uğurlamış olacağım
o sıra...

ve o sıra sana geldiğinde,
gözlerin hani o sevdiğim kendi renginde parladığında
bana susacaksın...
susayan ama konuşamadığı için sadece sustuğu sanılan biri olacaksın...

iki güzel kelimeyi yanyana getiremeyen bir çölden kaçarken,
iki güzel kelimeyi yanyana yakıştıramayan başka bir çöl de sen yaratacaksın...

her çöl geçilir, unutma istersen,
her çöl geçilir... unutmayacaksın...

şimdi o çağlayan suyun altında dur,
dur ki üzerinden bir semt geçsin, bir sokak geçsin, bir hayat geçsin, bir heves geçsin...
sen de geç kendi üzerinden,
sevmediğin yerleri düzelterek ve hiç acele etmeden...

karşı kıyılarında özgürlük var,
aşk var o kıyının sularında...
hatta yaz da geldi ama,
bu kez karşı kıyıya geçtiğinde bile
aşk hala karşında kalacak,
bunu hep hatırla...

sen bir hevesin çelmesinde sırtüstü uzandığında bir sala;
sana son sözüm bir şarkı yollayacağım buradan,
defalarca kendine yolla diye zarfın üzerine yapıştırmayacağım pulu
gönderirken sen yala...

"ne olursa olsun araya biraz zaman koyunca
acının yüksek ateşi düşüp de ayrılık soğuyunca
adım gibi biliyorum ki bana sen de hak vereceksin
anlayacaksın ama geçici bir süre kızıp köpüreceksin...

bekleme boşuna ben bidaha o altın kafese geri dönmem,
üzülür efendi gibi çekerim acımı ama kolay kolay da ölmem,
yaralıyım elbet, bir arıza bir iz bırakabilir o kadar olsun,
küllenirim bi süre için için yanar, tamamen de sönmem..."

diyeceğim şu ki...

sen cennetin kapısında şeytan kuyruğu arayan damlamamış bal,
ben cehennemin önünde kırmızı gül bakınan usanmamış mal...

hepsi bu kadar...

Birsen Tezer'den "Cihan"

2009-07-03T02:50:00.003+03:00

Birsen Tezer ile tanışmam çok yakın bir dostumun aracılığıyla ve "Çığlık Çığlığa" adlı Ortaçgil şarkısına enfes yorumuyla olmuştur. Sonraları karşılaşmamız, yakın dostluğumuz, büyük sanatından da büyük kalbi ve her defasında büyülendiğim sesi ve sahnesi ile vazgeçilmezlerimden biri haline gelmiştir. "Cihan" adlı albümü bugün satışa çıkmışken ve albümün dinleyiciye ulaşma aşamasına kadar yaşadığımız güzel paylaşımları ve heyecanı düşünürken, hislerime sizi de ortak etmek istedim... Onun hislerine de tabi...

Tanıtım yazısında diyor ki sevgili Birsen Tezer;

"10 yıl süren Bodrum maceramdan sonra İstanbul'a ayak basar basmaz bunca yılın birikimini, yıllardan beri aynı sahneyi paylaştığım grup arkadaşlarıma sözel ve müzikal anlamda anlatmaya başladığımda bir proje fikri kaçınılmaz oldu. Evlerde başlayan çalışmalar ve üretimler şekillenmeye başladığında sonunun bir albüm formatına dönüşeceği aşikardı. Biz de kolları sıvadık ve dostlarımızın yardımı ile ruhumuzdan çıkanları kayıt altına aldık. Kayıtlar ''hücum kayıt'' yapıldı ve o an ne hissedildi ve ne düşünülerek çalındıysa hapsedildi. Kusurlar bırakıldı. Beş kişi tek bir duyguda yoğunlaşıp bütünleşmeyi yaşadı... Gönül gönüle, yüz yüze ve göz göze aynı odada!"

Kaliteli müzik talep eden dinleyicinin ilgiyle sahip çıkacağını düşündüğüm albüm benim için ne kadar özelse umarım duyduğunuzda sizin için de öyle olur... "Çığlık Çığlığa" adlı şarkıyı bu albümdeki en muhteşem kaydından dinlemenizi de özellikle tavsiye ederim...

Albüm Şarkıları :

Aşk Bu Değil / Söz: Rüştü Şardağ Müzik: Avni Anıl
Balıkesir / Söz & Müzik: Zafer Cınbıl
Bilsen / Söz: Birsen Tezer Müzik: Erkan Oğur
Çal Kapımı / Söz & Müzik: Birsen Tezer
Çığlık Çığlığa / Söz & Müzik: Bülent Ortaçgil
Değirmenler / Söz & Müzik: Bülent Ortaçgil
Di Gel Yanıma / Söz & Müzik: İlhan Şeşen
İstanbul / Söz & Müzik: Birsen Tezer
Seher Vakti / Söz: Birsen Tezer Müzik. Erkan Oğur
Sus Pus / Söz & Müzik: Birsen Tezer

Elif Şafak, Nilgün Marmara, Irvin Yalom...

2009-07-02T01:21:00.015+03:00

Epey bi aradan sonra okuduğum ve paylaşmak istediğim birkaç kitaptan bahsederek başlayacağım söze...

Kitaplardan ilki, içinde bulunduğu konulardan ve yazarlığı dışındaki gündeminden hep rahatsızlık duyduğum; sık sık eleştirdiğim Elif Şafak'ın popüler kitabı "Aşk". Çok seven de var, eleştiren de; hikayeyi yetersiz bulan var, fazla gelen de... "Mevlana ve Şems" hakkında daha önceleri çok okuduğum, araştırdığım halde ben sevdim romanı. Yazarın, herkesin gözünden hikayeye bakma fikrini ve günümüzle bağlantısının kahramanı Aziz Zahara'yı özellikle sevdim... Sırf okuyan bir insanı daha iyi bir insan yapması ihtimali yüzünden bile Elif Şafak için artık kötü söz söylemem... Fırsat bulmuşken yayınevi için birşey söylemem mümkün sadece. Pembe kapaklı bu kitabı erkekler okumak istiyorlarmış ama ellerinde gezdirmekten ve renginden utanıyorlarmış. Yayınevi ve yazarın ortak kararıyla yeni baskılar kül rengi çıkmış. Tamam çok popüler oldu bu roman ama kitap hala daha çok bir kültür ögesi. Renginden dolayı bir kitabı okumayı reddeden biri onu okusa n'olur, okumasa ne... Bence okuyun, hem de pembesinden...

Sevdiğim bir paragraf: "Ah minel aşk! Aşk'tan önce Aşk'tan sonra... Aşk yeryüzündeki en eski, en dirençli gelenektir. Aşık dışlanır ama dışlayamaz. Aşık incinir ama karıncayı bile incitemez. Aşık olunca anlarsın. Yüreğin bir kadife keseye dönüşür, içinde sırma bir yumak; sen bu yufka gönülle kimselere kıyamazsın. Yaşayan ve yaşamış aşıkların safına katılırsın. Korkma! Aşk'ta yok olunca zahiri tarifler, zihinlerdeki kategoriler buhar olur uçar. O noktadan itibaren "Ben" diye bir şey kalmaz. Tüm benliğin olur koca bir sıfır. Orada ne şeriat kalır, ne tarikat, ne marifet. Sadece ve sadece hakikat..."

Diğer kitap aslında ilginç bir tez... İntihar eden şair Nilgün Marmara'nın yine intihar etmiş başka bir şair olan Sylvia Plath hakkında kaleme aldığı, Boğaziçi Üniversitesi Batı Dilleri ve Edebiyatları bölümü lisans mezuniyet tezi. Marmara'nın orijinalinde İngilizce olarak yazdığı bu metin, Dost Körpe tarafından çevrilerek ilk kez 2006 yılında yayımlanmış. Plath'ın "Sırça Fanus" adlı kitabını ya da en azından "Lady Lazarus" adlı ünlü şiirini bilenler, yazarın dünyasını az çok tanımışlardır. Nilgün Marmara'nın kaleminden çıkan eserlerin sayısının azlığı nedeniyle, yazdığı "tez" olsa bile bu kitabı daha önemli bir hale getiriyor bence. "Sylvia Plath'ın şairliğinin intiharı bağlamında analizi" kısa, net ve iki şairin karşılaşma noktaları açısından ilginç bir kitap. Hem okuduktan sonra "Sırça Fanus" adlı kitabı daha da merak edebilirsiniz...

Sevdiğim bir paragraf: "Lady Lazarus'ta, kişisel acı dünyasıyla ortak acı dünyasını birleştirmeyi başarır. Plath, psikolojik zayıflığını ifade eden konuşmacıda odaklanır. Kendini başarılı ve intihara meyilli bir yaratıcı, dinleyicileriniyse insan doğasının faşistçe yönlerini taşıyan sadistler olarak görür. Sonunda, reenkarnasyon yoluyla, "insanlıktan" intikam alabilecek bir cadıya dönüşür..."

Üçüncü kitap aslında bu dönem yeniden okuduğum bir kitap. "Nietzsche Ağladığında" müthiş kurgusu, roman dili ve büyüleyici şahsiyetleriyle dönem dönem tekrar okunması gereken bir kitap bence. Irvin Yalom'un zeki ve usta kalemi tüm kitaplarında kendini ele veriyor gerçi ama bu kitap felsefi açılımların zorlayıcılığının altından kalkabilmesi nedeniyle daha çok övgüyü hakediyor. Doktor Breuer karakterine yakınlık duymayan ya da Nietzche'nin söyledikleri üzerinde uzun uzun düşünmeyen var mıdır bu kitaptan sonra bilemiyorum. Bildiğim okunması şart olan kitaplar listesindeki çok iyi derecesi... Sadece okumayın, okutun da...

Sevdiğim bir paragraf: "Şehvet, topuklarımızı kemiren bir orospudur! Ve bu orospudan bir parça et esirgendiğinde, bir parça ruh için yalvarmayı çok iyi becerir..."

Kişisel Bir Şey...

2009-03-24T22:32:00.004+02:00

Geçtiğimiz akşam çok sevdiğim Desperate Housewives dizisinin en güzel bölümlerinden birini izledim... Dizinin sonundaki dışsesin anlattıklarını hep çok önemsiyorum. Mary Alice'in, arkadaşlarının dostluklarına ve ilişkilerine objektif olarak bakışını ve değerlendirmelerini dinlerken, bazen o söylenenlerin o sıra yaşadıklarıma denk geldiğini de şaşkınlıkla izliyorum. Yine öyle oldu, dizi biterken görüntülerin üzerine söylenenler şöyleydi...

"Çok iyiymiş gibi görünen insanlara asla kanmayın. Onlar yüzünüze karşı gülümserler ama bir yandan da sizden bir şeyler çalmışlardır. Sıcak bir selamlamayla sizi karşılarken, bir yandan da sırlarınızı ortaya çıkartmaya çalışıyorlardır. Size kahve ikram ederken, bir yandan da sizi polise şikayet ediyorlardır. Ve kaba davranmaktan çekinmeyenlere de gücenmeyin, çünkü bu aslında geçerli bir sebebe dayanan, ince bir davranış olabilir..."

Hayatla arama "güven " problemi sokan herkesin şerefine hiç yapmadığım bir şey yaptım; ilk kez bir kadeh dolusu şarabı ağzıma diktim ve boğazımı yaka yaka sonuna kadar içtim... Ya benim kanıma yarasın, ya onların kanına dokunsun...

Bir vampirin teni kadar şeffafken her şey, yine de kabulüm; onlar nasıl isterse öyle olsun...

Dünya Kadınlar Günü - Özel Söyleşiler

2009-03-08T03:56:00.018+02:00

8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nü bu sayfalarda kutlamayı ilk düşündüğümde, bir teşekkür yazısıydı aklımdan geçen. Sonrasında okuyucular için de güzel bir sürpriz olacağını düşünerek sinema, edebiyat, müzik ve televizyon konularında, kendi dallarının en değerli isimlerini konuk etmeye heveslendim. Hem merak edilen bir kaç soruyla mini söyleşiler yapacak, hem de bu özel günün anlamıyla ilgili söylemek istediklerini sizlerle paylaşacaktım. İsteğimi sevgili dostlarıma ilettiğim gün hepsinden gördüğüm yakınlık ve hızlı yardım için yeterli bir teşekkür kelimesi bulamıyorum. Gerçekten benim için çok önemliler. Sinemamızın son yıllardaki en başarılı oyuncularından Serra Yılmaz, edebiyatımızın en zarif incisi İclâl Aydın, müziğimizin gelmiş geçmiş en büyük yorumcularından Birsen Tezer ve televizyon dünyamızın en yetenekli prensesi Ezgi Mola... Ayrı ayrı, hem kariyerlerini hem de dostluklarını çok önemsediğim güzel isimlerin Kadınlar Günü'nü kutluyor, onları huzurlarınızda eğilerek selamlıyorum...

-Serra Yılmaz-

-"Temel İçgüdü" adlı yemek programından önceydi, "Sultan Mutfakta" adlı bir filmin çalışmaları için Londra'ya gittiğin söylendi. Bir Ümit Ünal projesiydi sanırım... Hatta bir seri katili canlandıracağın haberleri çıktı... Merakla beklerken çekimlerin durduğunu da duyduk sonradan... Gerçekten rafa mı kalktı o proje? Sonrasında yemek programı fikri nasıl oluştu?
-Londra'ya filan hiç gitmedik, film henüz sadece proje aşamasında. Katiyen o haberlerde çıkan aşamaya yani gidilip de mekan saptanması, vb... aşamasına ulaşmadı. Bu sene çekilme şansı yüksek görünüyor... Bakalım.

Yemek programı aslında bir sohbet programı aynı zamanda, özelliği o. Yoksa gereğinden fazla yemek programı var tüm kanallarda, fikri uzun zamandır fikir olarak durdu asla somutlaşamadı ama fikirden haberdar olan bir arkadaşım somutlaşmasını sağladı...

-T.V'deki "Parmaklıklar Ardında" adlı dizinin ilk sezonunda sevenlerin seni daha sık görmekten dolayı mutluydu, hatta hikayeyi sesinden dinlemekten bile... İkinci sezon dizinin ritmi yavaşladı, biraz geri çekildin, başka projeler mi var?

-Ben diziden ayrıldım, arada bir sesim kaldı. Ancak hikayemin finali için bir kaç bölümlüğüne dönme sözüm var... Ve istendiği takdirde sözüm söz. Benim gibi aynı zamanda yurtdışında çalışan ve buna aday olan bir oyuncu için İstanbul haricinde bir dizide oynamanın neredeyse imkansız olduğunu bu vesileyle anlamış oldum.

-Ülkemizdeki oyunculuk koşullarıyla yurt dışındaki şartlar karşılaştırıldığında en büyük fark nedir?
-Saygı. İnsan muamelesi görmek derim.

-Şarkı söylemeyi çok sevdiğini biliyorum, kariyerinde yapmak istediğin en büyük hayalin nedir? "Bu kadını oynamak kariyerimin en doğru adımıydı" dediğiniz rol hangisi?
-Şu sıralar arzum Fransa'da çalışmak, hayalden mi ibaret hep birlikte göreceğiz. Oynadığım tüm kadınların verdiği tat değişik ve keyifliydi ama Anayurt Oteli'ndeki "Zeynep" tabii ki özel bir yere sahip.

-Türk Sinemasını sevmemiz için üç şey söyleyebilir misin?
-Türk, Ermeni, Şili sineması diye bir ayrım yapmıyorum ben. Sinemayı sevmek için üç kelime : düş, başka diyarlar, başka hayatlar, macera, eğlence, öğrenme, frigo, merak, kahkaha, gözyaşı... devam edeyim mi???? Rahmetli ve sevgili Onat Kutlar'ın dediği gibi "Sinema bir şenliktir."

-Dünya Kadınlar Günü'nde, ülkemizdeki kadınların diğer toplumların kadınlarından farklı olarak en büyük sorunu nedir, elinde olsa neyi değiştirirdin?
-Erkekleri değiştirirdim, yani iktidarı.

-İclâl Aydın-

-"Evlerin Işıkları Bir Bir Yanarken" adlı yeni kitabın henüz çıkmışken sormak istiyorum: Sevenlerinin ve takipçin olan okuyucularının yüreğindeki ışıkları yakmak nasıl bu kadar kolay? Nedir bu samimiyetin sırrı?

-Ne güzel bir ödül bu soru...Umarım öyledir... Kişinin kendini, eylemini anlatması çok zor iştir bilirsin. Samimiyetle sınandığımı biliyorum yıllardır. Çok soyunuk olduğum haller oldu, üzerimi örteyim diye tenimi yırttılar adeta... Şimdi kendi içimde kendime bile daha korunaklı, daha uzak dursam da geçmişteki o çocuksu çıplaklığı bugünün sadeliğiyle örtüştürebilen, görebilen için söz konusu sanırım bu "samimiyet" . Sırrına gelince... Yanmaktan sonraki ciladan olsa gerek:)

-Televizyonda, basında, edebiyatta, sinemada güzel işlere imza atan biri olarak kendini en iyi ifade ettiğin alan hangisi? En çok nereden beslendi İclâl Aydın?

-Edebiyatta demeyelim de kimse gücenmesin:) "yazı dünyası" tanımı daha tatmin ediyor beni. Söz konusu alanlarda varlık gösterebilmek bir mucize aslında. Her birinde çok mutlu olduğum, çok eğlendiğim, zihnimi çok doldurduğum günler olduğu gibi fena çuvalladığım projeler de mevcuttur. Sanırım yazıya daha yakın buluyorum kendimi. Ve bu yüzden çok çalışıyor, kimsenin farkında ve umrunda olmayacağı şeyleri gözden çıkarıyorum. Olumsuzluk ve beni ötelemeye çalışan ellere ve isimlere çok şey borçluyum. Çok eğlenerek yaptığım işlerde bir de üzerine para kazanıyordum. Keyfim çok yerindeydi. O "iblisler" olmasa kendimi daha iyi bir ben, daha iyi bir kalem olmaya zorlamazdım belki de... Oldum mu peki? Olmuyor işte... ama ben çok sevdim bu koşuyu:)

-Ülkemizde edebiyat neden bu kadar geride kaldı, neden yeni ve parlak yazarlar ortaya çıkamıyor?

-"Edebiyat" geri kaldı çünkü "Edebiyat"ı o kadar korumaya aldılar ki, kimin için kimden koruduklarını sorgular olduk artık. Yazı kendini durmaksızın yenileyen bir harekettir. Bugün küçümsediğimiz internet dili ve kısa mesaj sembolleri ne yazık ki geleceğin dilini oluşturuyor bunu kabul etmek zorundayız. Bundan hoşlanmasak da bu değişimi takip etmek ve belki de suyun yönünü değiştirmek için harekete geçmek gerek. Gençleri küçümseyerek, değişimi yok sayarak ve komik şişkinlikler içinde korumacı olduğunu iddia etmekle nelere yol alındığı ortada.

-Şiirle aşkın devam ediyor mu, kişisel olarak şiiri edebiyatımızda nerede görüyorsun? Ayrıca yoğun bir şiir albümü beklentisi var, yeni bir proje de var mı?

-Aslında şiir yaşamımın içinde elzem bir zihinsel beslenme ürünüdür. kendi yerini hayatın içinde kendi gelip buluverir. Ben bir şiir yazmıyorum içtenlikle söylüyorum bunu. Belki şiirsel metinlerdi bunlar. hayatımın belli bir döneminden kendiliğinden ortaya çıkmış bir yaş dökümüydü. 30 yaşındaydım. Bir bebek bekliyordum. Şiire elverişli bir ortam söz konusuydu:) Bir albüm daha mı? Sanırım hayır... Gelmiyor artık.. Gerçekten... Bir şiirden geçenler çoktan gittiler korkarım...
-Türk edebiyatını sevmek için üç şey söyleyebilir misin?

-TUCSRNSSFÇAKİAFBOKSİ ve MM ve EK :) Turgut Uyar, Cemal Süreya, Reşat Nuri Güntekin, Sevgi Soysal, Feride Çiçekoğlu, Ayla Kutlu, İnci Aral, Fakir Baykurt, Orhan Kemal, Selim İleri ve biricik Murathan Mungan... Son prensim: Emre Kalcı.. Üçü geçtim biliyorum:)

-Dünya Kadınlar Günü'nde toplumumuzdaki tüm kadınlar adına tek bir şey yapma hakkın olsa, nereden başlardın?

-Kadına kadını sevdiren bir gen mutasyonu üzerine çalışırdım:) Birbirini kollayan, dedikoduyla vahşileşmeyen, oryantasyon duygusu gelişkin ve coğrafyaya sağladığı uyumla çabucak birlik olabilmemizi sağlayan mucizevi bir genimiz olsaydı:) Genetik olarak kadıncıl olsaydık yani:)

-Birsen Tezer-

-Albüm için kendini zorunlu hissetmedin uzun zaman. Sahnede mutlu olan ve sesi sahneyi ayağa kaldıran sanatçılar, dinleyicilerinin sabırsızlığına rağmen neden albüm çalışması için diğerleri kadar heyecanlanmıyorlar? Bu müzikte bir çeşit "kendine güven" olabilir mi...
-Kendine güven çok bıçak sırtı bir kelime.Tabi ki eğer sanatın bir dalı üzerine yoğunlaşma ve uzmanlaşmayı içeriyorsa durum; hele ki eğitimini bunun üzerine yapmış insanların konuları üzerine eğilmemeleri, emek sarf etmemeleri genellikle imkansız diye düşünüyorum. Bu da müzik emekçisinin, kıyıları sonsuz renklerde olan müziğin en azından birkaçını keşfetmiş olduğu anlamına geliyor. Evet! Bu da bir güven getirmeli bence o müzisyene, ama albümü ertelemenin pek bununla bir ilgisi olduğunu düşünmüyorum. Bu biraz, müzisyenin kendini geliştirebilme adına girdiği arayışlarda ve sahne performansının getirdiği keyif bağımlılığında kaybolmasıdır. Eğer önüne bir proje geliyorsa da sık eleyip sık dokumak ve kendine göre en iyisine ulaşma arzusudur diyebiliriz.
-"Bülent Ortaçgil Tribute" albümünde bir "Çığlık Çığlığa" okudun, "cover'ı orjinalinden daha iyi şarkılar" listesinde bir numaraya oturdun. "Birsen kimin şarkısını okusa, daha iyi okuyor" diye bir efsaneye dönüştün. Ne diyorsun bu durum için ve Çığlık Çığlığa'nın hikayesi nasıl başladı?
-Bülent Ortaçgil, kendimi bildim bileli hayranlık duyduğum bir müzisyendir. Şarkılarını söylemek sanki bir anlamda, o zamanlar yazmak isteyip yazamadığım şarkıları dillendirmek gibi bir şeydi benim için. Daha önce anlattığım üzre, her defasında yolculuklara çıkmak, keşfetmek ve belki kaybolmak sahnede."Çığlık Çığlığa" böyle bir şarkı işte. Hep söylerim, bence yazılmış en güzel aşk şarkısıdır diye:) Söylediğin şarkıya aşık olmak çok önemli, onunla kendi aranda gizli bir bağ oluşturmak... Belki de bu bağa tanık oluyorlar beni dinlerken ve hissediyorlar özelimi.

-Sahnede seni izleyenleri şaşırtıp her müzik türüne hakimiyetinle fark yaratıyorsun. Klasik Türk Müziği, Dünya Müziği, Popüler Müzik, Jazz... Bu yelpaze nasıl bu kadar genişledi? Eğitimin dışında tüm bu türlere yakınlığının başka bir nedeni var mı?
-Kulağıma hoş gelen her tür müziği tam bir çocuk açlığı ile dinlemek ve özümsemek istemişimdir. Jazz da tamamen doğaçlamaya yönelik bir müzik olduğu için hep favorim olmuştur. Eğitimimi Türk müziği üstüne tamamladığım için de çeşitlilik kaçınılmaz oluyor. Kendi kültürümün ve diğer kültürlerin müziğini merak etmek, araştırmak, dinlemek... Başka bir nedeni yok bu çeşitliliğin.

-Yeni albümünden parçalar dinledim ve çok yakında tüm müzikseverler de bu şansa sahip olacaklar. Albümü, türünü, şarkılarını ve ön çalışmalarını anlatabilir misin biraz?
-Yaklaşık bir sene önce aklıma düşenleri yazmaya başladım. Sonrasında neden müziklendirmeyeyim bu yazdıklarımı derken bir kaç beste çıktı ortaya. Bu, müthiş bir heyecan ve heves getirdi hayatıma. Yıllardır aynı sahneyi paylaştığım arkadaşlarımla bir araya gelip şekillendirmeye başladık elimizdekileri. Bu arada sevdiğimiz ve çalmaktan hoşlandığımız başka müzisyenlerin eserlerini de kattık projeye. Bizim gibi müzisyenlerin en büyük problemi projeyi gerçekleştirecek uygun koşulları sağlayamama korkusudur. Fakat bu koşullar dostlar sayesinde sağlandı. Baştan beri kayıtların doğal gidişatında, yani sahnede çalıyormuşçasına canlı olmasını istedik. Bunu da başardık. Tüm kayıtlar, kusurları ile bırakıldı.Yani bizim kadar çaldık, bizim kadar söyledik söyleyeceklerimizi. Türü nedir diye sorulduğunda ''biz'' diyoruz :) Şimdi de evrene atma zamanı!

-Türkiye'de müziği sevmek için üç şey söyleyebilir misin?
-Türkiye'de müziği sevmek için üç şey... hmmm,

Sahne; Arkadaşlarımla paylaştığım sahneyi kolay kolay hiç bir şeye değişmem.

İstanbul; Çeşitliliği, karmaşası, ışıkları, sokak çalgıcıları, eski evleri, sokaklardaki komik ya da acı enstantaneleri, balık pazarı, meyhaneleri, Boğaz'ı, esnafı, çaput pazarları, çingeneleri, sergileri, konserleri, fotoğrafları ile o kadar ilham verici ve gerçek ki :)

Dostlar: Gerek yıllara dayanan, gerekse daha dün tanıdığım, umutta ya da umutsuzlukta, paylaşılmak istenen her güzellikte ya da dertte, evlerde, sokakta ya da sahnede...benimle olan dostlar.

-Dünya Kadınlar Günü'nde kadınlar adına bir mesaj versen, gerçek bir müzisyenin öncelikli dileği ne olur?
-Töre cinayetleri, aile içi şiddet, cinsel istismar lafları geçmeyen bir Türkiye diliyorum bugün. Hepimizin Dünya Kadınlar Günü kutlu olur umarım yakın bir gelecekte.

Birsen Tezer'den "Çığlık Çığlığa" yorumunu dinlemek için "play" tuşuna basabilirsiniz:

-Ezgi Mola-

-"Canım Ailem" dizisinden sonra artık televizyonun prensesi olduğun gerçeği tescillendi. Feride senin için ne anlam ifade ediyor? Ekiple ilişkin nasıl?
-Feride -son günlerde durumuna üzülsem de- çok eğlendiğim bir karakter, gerçekten seviyorum onu :) Ekibimi ayrıca çok seviyorum... Biz gerçekten "Canım Ailem" olduk; oyuncusundan, yapım şirketine kadar tüm kadrosuyla...
-Sinemada ve tiyatroda başarılı olmayı, televizyondaki başarıdan daha önemli sayanlardan mısın?
-Benim için başarı her yerde başarıdır. Sinema, tiyatro, televizyon... bunların hepsi disiplin ve özel mesai gerektiren işlerdir, sağlam konsantrasyon da gerektirir. Bu yüzden de oyunculuktur benim için aslolan...
-Geçtiğimiz günlerde Türkân Şoray bir söyleşisinde tahtına seni aday gösterdi, prenses ileride sultan da olacak dedi bir anlamda. Bu seni daha çok sinema yapmak adına heyecanlandırdı mı?
-Türkân Hanım'ın hakkımda söylediği her şey beni heyecanlandırıyor. Sinema hedeflerim arasında bu denli kuvvetle yer alırken, bu duyduğum yaşadığım güzellikler de beni daha çok gaza getiriyor, oyunculuğum adına çok heyecanlanıyorum.

-Herkesin ilgisi üzerindeyken rolüne hazırlanmak daha mı zor? Beklenti yüksek olunca gerilmiyor musun?
-Çok geriliyorum; başarıyla beklenti çıtası yükseliyor ve çok geriliyorum gerçekten...
-Televizyonu sevmek için üç şey söyleyebilir misin?

-İlki eğlence, iki ve üçü hâlâ düşünüyorum :)
-Dünya Kadınlar Günü'nde, halkın içinden bir genç kızı canlandırırken toplumumuzda kadınların en büyük sorununun ne olduğunu düşünüyorsun? Ne olmasını isterdin?
-Ayıp-Yasak-Gizli üçgenindeki kısıtlamalar ve özgür olamama halinin artık biraz daha azalmasını; daha dünyayla aynı anda düşünen ilerici kadınlar görmek istiyorum...

Temenni ediyorum...

8 Mart Sürprizi...

2009-03-06T03:36:00.004+02:00

8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nde blog sayfama, Türkiye'nin çok özel kadınları konuk oluyor... Hepsi kendi alanlarında zirvedeler ayrıca özel kimliklerinin ötesinde benim için önemli ve büyük dostlar... Sorduğum ve merak edilen birkaç soruyla birlikte, onların bu güzel günlerini sayfalarımda kutlamak benim için onur verici olacak... İsimleri hemen verip sürprizi bozmak istemiyorum. Burada olursanız değerli isimlerin ve onların aracılığıyla tüm kadınların gününü beraberce kutlarız arkadaşlar...

8 Mart'ta görüşmek dileğiyle...

Nil Karaibrahimgil Kendi Kıyılarında...

2009-02-27T04:03:00.005+02:00

Müziğimizdeki "farklı" boşluğunu ilk albümü "Nil Dünyası" ile doldurmuştu Nil Karaibrahimgil. Aradan geçen zamanda "Nil Fm"den güzel bir yayın yaptı sevenlerine ve "Tek Taşımı Kendim Aldım" diye cevap verdi "girl power" başarısını soranlara. Müzik kariyerine yeni bir albümle devam ediyor Nil ve bu kez kendi kıyılarına nasıl indiğini anlatıyor dinleyicilerine... Aslında Nil müziği dışında hiç hoşlanmadığım bir figür. Bana "kendi halinde takılıyor" efekti veriyor ve bazen "belki hakikatten de özellikli bir konumu ciddiye almıyor" diyorum. Ama hırslı ve çalışkan bir kadın olduğunu da görünce karar vermem daha güçleşiyor. Çok kapalı, çok şımarık, çok halktan uzak dediğim birinin aynı zamanda her yeniliğe çok açık, aydınlanma peşinde ve halkın istediğini verebilen biri de olabilmesi bana tuhaf geliyor. Sanki hiç bir desteğe ihtiyacı yokmuş gibi ancak çok fazla desteklendiği insanlarla bir topluluk içinde yaşıyor; hayranlarıyla ilişkisini önemsemez gibi, tam tersine şimdilerde kişisel web-sitesinde özel hayat detaylarını insanlara açıyor... Belki de Nil müziğini yaparken bir yandan da gerçekten büyüyor; önce evcilikler oynuyor, ilk aşkına kek pişiriyor, sonra kırılıyor ve o tarafı belli olmasın diye duvara yaslıyor, ardından önceliği kendine vermesi gerektiğini düşünüp parmağına yüzüğünü bile kendisi takıyor... Ve artık müzikte olduğu yerde durup, biraz kendi içine dönmek istiyor...

Albüme gelince şahane bir kapak fotoğrafı ve tasarımı karşılıyor ilk önce bizi. Nihat Odabaşı'nın çektiği fotoğraflarla albüm, özel konseptin de katkısıyla ismine daha yakışır güzellikte olmuş gerçekten. "Nil Kıyısında"nın diğer albümlerden en büyük farkı bu kez düzenlemelerin Alper Erinç'e ait olması. Müzikal anlamda farklı bir tat var şarkılarda, öncekiler gibi birbirine çok benzemiyorlar mesela... Okumalarda bazı sorunlar var, hatta bazen detone mi değil mi diye kendinizle çeliştiğiniz yerler de var aralarda, ama yine müzik dünyamıza farklı bir nefes aldırdığı da gerçek. Gelelim şarkılara:

Çıkış parçası doğru seçim, "Seviyorum, Sevmiyorum" Nil'in ve Elif Ersoy'un geri vokalleriyle beslenerek daha güzel bir şarkı oluvermiş. "yok ki senin bir yedeğin" şarkı içinde güzel bir cümle ancak sözlerin tümü okunduğunda bir anlam bozukluğu var. "Çok Canım Acıyo" elektronik-oryantal müziğiyle ilginç olmuş, sözler eski Nil şarkılarını hatırlatan muziplikte ve eğlenceli gerçekten. "Yalnızlardanım" albümün slowlarından ve en güzel şarkılarından biri. Hatta belki Nil'in kariyerinin en güzel şarkılarından da diyebilirim. Geçen yaz ilk kez Rumeli Hisarı'nda gitarıyla okuduğunda şarkı hakkında ne düşündüysem, hala aynısını düşünüyorum. Çok sevdim... Diyor ki Nil: "aslında çok garip hiç kavuşmadık, tenize az değdim tam karışmadık, içim boş kaldı çok yandı canım, artık ne yapsam yalnızlardanım..." "Ne Garip Adam" adlı şarkı için ne diyeceğimi bilemedim. Sözler güzel tek başına, müzik de süper; ama bir arada azalıyorlar sanki... Mazhar Alanson destekli "İlla"ya gelince, albümün tek sevemediğim şarkısı. Melodisi gerçekten güzel ama sözler çok kötü ilk kez. Alanson vokalinin de hiç bir orijinalliği yok. Aralarında bir anısı varsa bu şarkının bilemem onun dışında albüme bir katkısı yok diye düşünüyorum. Normal seyirde başlayıp ska türüne uzanan, sonlarına doğru balkan şarkılarını andıran bestesiyle ilginç bir şarkı "Eminim Sevmediğine". Albümün güzel parçalarından, nakaratta kulağa kötü gelen bir okuma bozukluğuna rağmen hem de... "Duma Duma Dum" seksenlerin yabancı pop şarkıları gibi başlıyor, fena da değil ama adından ve şarkıda geçen bu tekerleme kelimelerden dolayı sevemedim. "Kırık" iyi parçalardan biri. Bir hikayeyi basit kelimelerle anlatırken de derin olabilmenin büyüsü var şarkıda. Bestesinden, vokallerine ve bitişine kadar tüm detaylarıyla güzel şarkı; albümün de en iyilerinden biri. Ama hem en eğlenceli, hem de en yüksek enerjili şarkı muhakkak ki "Aşkımız Her Zamanki Gibi Tehlikede". Absürd sözleri, dinamik bestesi ve nefis vokalleriyle dinleyenleri hemen yakalayacak bir parça, her dinleyişte yeni bir klip fikri vermesi de cabası... Nil'in "Simpsonlar" fanatikliğinden ortaya çıkmış, aynı zamanda albümün final şarkısı "Yalnız Kalpler De Atarlar" hafif arabesk melodisiyle dinleyene öncelikli olarak yakın gelecek parçalardan biri. Dizinin bir bölümünü izlerken yazmış bu şarkıyı Nil ve evlenme çağını geçmiş birinin hüzünlü hikayesini, esprili sözlerle anlatmış. Yine albümde sevdiklerimden...

Genel olarak albümün düzenlemeleri ve geri vokalleri bence en başarılı yanları. Sıralamada daha sonra besteler ve sonra da sözler geliyor diyebilirim. Nil'in şarkı sözlerinin albümlerindeki hakimiyeti bu kez geri planda. Peki bu kötü bir durum mu, asla değil. Besteci kimliğini de gösterebilmek için bir şans hatta. Bu konuda da başarılı olduğunu düşündüğümden, yine hayal kırıklığına uğratmadığı bir albümle müzik yolculuğuna kendi özel tavrıyla devam ediyor Nil Karaibrahimgil. Umarım bu şirin konseptinden sıkılıp da fazla deneysel işlere girmez. Çünkü yazıyı yazmadan önce güncellemeleri merak ettiğimden web-sitesine göz atığımda "Hoppala" adlı yeni bir şarkıyla karşılaştım. Siteye videosunu da eklemişler, ayrıca konser görüntülerinde de aynı şarkı var. O kadar kötüydü ki, fazla izleyip bu güzel albümün etkisini azaltmak istemedim... Nil'in kıyısında keyifle gezinirken, yeni şarkının yakınından geçmeyin diye söylüyorum...

Oscar Töreni Sonrası İlk Yorumlar Ve Ödüllerde İngiliz Zaferi

2009-02-23T06:16:00.007+02:00

Bu yıl ""Kırmızı Halı" geçişleri çok renkli ve şaşalı oldu denilemez. Ne çok özel kıyafetler, ne de çok şık mücevherler göremedik. Zaten törene katılacak yıldızlardan özellikle elmas takmamaları rica edilmişti. Hatta Amy Adams'ın halıda çok eleştirilere maruz kalan gerdanlığı da sanki ünlülerin bu ricayı kırmadığının en şatafatlı göstergesiydi. Virginia Madsen'in şık kırmızı kıyafeti gecenin ilk güzel görüntüsüydü ve ardından Natalie Portman, Sarah Jessica Parker, Queen Latifah, Anne Hathaway, Kate Winslet, Meryl Streep gibi diğer şık oyuncuların geçişlerini izledik. Teenage oyunculara sorulan "bu gece kimleri görmek sizi heyecanlandırıyor" sorusuna cevap ortaktı, Brad-Angelina çifti. Geri kalan herkesin cevabı da zaten aynıydı: Meryl Streep... Hatta en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülü adayı Taraji P. Henson bu ödüle aday olmasının en güzel yanını şu cümleyle açıkladı: "Adaylığım sayesinde Meryl Streep artık benim kim olduğumu biliyor, bu inanılmaz..."

Geleneksel tören salonu Kodak Theatre'ın sahnesi bu sene gerçekten muhteşemdi. Birbirinin benzeri dekorlarla uzun yıllardır bir farklılığa imza atamayan bu sahne bu yıl göz kamaştırıcı bir şekilde tasarlanmıştı. Töreni sunmasına karar verilen ismin bu yıl Hugh Jackman olduğu açıklandığında pek sevinmemiştim ancak açılışta yaptığı harika şov, Billy Crystal sunumlarından bu yana yapılan en güzel ve eğlenceli şov oldu. Şarkı söyleyip aynı zamanda dans da eden hatta bir ara Anne Hathaway'i kucaklayıp sahnede şovuna dahil eden Hugh Jackman'ın kariyerinde en yetenekli oyunu buydu diyebilirim:) Zaten ilk kez bir açılış şovu ayakta alkışlandı.

Filmlerin oyuncu seçiminden, senaryo çalışmalarına ve sonrasına uzanan tüm aşamalarının canlandırıldığı orijinal sunum konsepti töreni bu yıl daha sanatsal kılmıştı. Ödül sıralamaları da konsepte bağlı olarak bu yıl değişikliğe uğramıştı. İlk verilen ödül en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülüydü ve kazananı açıklamak için aynı ödülü daha önce kazanmış beş ünlü oyuncu sahneye gelerek her bir aday hakkında yorumlarda bulundu. Whoopi Goldberg'in Amy Adams'ı takdim ederken, "Sister Act" serisinde oynadığı role atfen"rahibe olmak kolay bir iş değildir" esprisi herkesi eğlendirdi. Kazanan beklenildiği gibi Penelope Cruz oldu. Steve Martin ve Tina Fey'in birlikte sundukları senaryo ödüllerinde, en iyi senaryo ödülü hak ettiği gibi "Milk" adlı filme gitti. Dustin Lance Black'in kazandığı açıklandığında Sean Penn'in yüz ifadesi görülmeye değerdi, ağlamamak için kendini sıkarak alkışına devam etti. Uyarlama senaryo ödülünü de büyük çekişme sonrasında Slumdog Millionarie kazandı. Geçen sene izlediğim en iyi filmlerden biri olan Wall-E'nin en iyi animasyon ödülü alması törenin bir diğer beklenen ödülüydü.

Jack Black ve Jennifer Aniston umarım beraber bir filmde oynamazlar, çünkü birlikte sunum yaptıkları anlarda daha önce bu kadar kötü bir ikili daha izlemediğime karar verdim. Sıra en iyi sanat yönetimi ödülüne geldiğinde Benjamin Button'ın ilk ödülü de gelmiş oldu. Yine bir favorinin kazandığı bir diğer ödül "The Duchess" adlı keira Knightly filminin oldu, tam bir dönem filmiydi ve en iyi kostüm ödülünü en baştan garantilemişti. En iyi makyaj ödülü de yine tahmin edildiği üzere Benjamin Button filmine verildi.

Hugh Jackman'ın yine danslı, yine müzikal, yine harika şovu ikinci kez sahneye geldiğinde bu kez konuğu Beyonce oldu ve birlikte Singing In The Rain, Grease, Chicago, Moulin Rouge! , Dreamgirls, Evita, Mamma Mia! gibi müzikallerin şarkılarıyla harika bir gösteri gerçekleştirdiler. Zac Efron, Vanessa Hudgens, Amanda Seyfried ve Dominic Cooper gibi genç yıldızların da katılımıyla sahnedeki gösteri tam bir Broadway şovuna dönüştü. Şovun hemen ardından en iyi yardımcı erkek oyuncu adayları yine eski kazananlar tarafından takdim edildi. Kazanan, adaylar açıklandığından beri ödülü alacağına kesin gözüyle bakılan Heath Ledger oldu. Ödülü Ledger adına ailesi kabul etti ve konuşmalarında ödülü oyuncunun kızı Mathilda'ya adadıklarını söylediler. Bu ödül sırasında herkes çok duygulandı ve ekrana salondan buruk görüntüler yansıdı.

Teknik ödüllerin adaylarını Will Smith açıkladı. Görsel efekt ödülü Benjamin Button'a verilirken, en iyi ses ödülünün sahibi de The Dark Knight adlı film oldu. Ses miksajı ve kurgu ödülllerini de Slumdog Millionaire kazandı. Efsane komedyen Jerry Lewis başarı ödülünü kendisini ustamız diye takdim eden Eddie Murphy'nin elinden aldı.

En iyi film müziği ödülü Bollywood farkıyla Slumdog Millionaire'e giderken, en iyi şarkı Oscar'ını da aynı farkla Slumdog Millionaire'den "Jai Ho" adlı şarkı kazandı. En iyi şarkı kategorisinde bu yıl bu kadar az aday olması da ilginçti ve bu sakinlik Slumdog Millionaire'in daha çok Oscar'lı bir film olmasına yaradı. En iyi yabancı film ödülünde bir sürpriz oldu ve İsrail'in en büyük aday gösterildiği ödül Japonya'dan "Okuribito" (Departures) adlı filme gitti.

Geriye kalan ödüller en önemli kategorilerdi. İlki olan en iyi yönetmen ödülü, hiç bir sürprize yer bırakmadan Danny Boyle'un oldu. En iyi kadın oyuncu ödülünü vermek üzere sahneye Shirley MacLaine, Marion Cotillard, Halle Berry, Sophia Loren ve Nicole Kidman geldiler; adaylar hakkında övgü dolu yorumlar yaptılar. Sophia Loren'in Meryl Streep hakkındaki konuşması birkaç kez ara alkış alarak kesildi ve tüm salon söylenenlere coşkuyla karşılık verdi. Oscar ödülünü tabi ki Kate Winslet kucakladı. Bence oynadığı film "The Reader" da ister seçilsin ister seçilmesin geçen yılın en iyi filmiydi. Winslet teşekkür konuşmasında oldukça heyecanlıydı, Angelina Jolie ile söylendiği gibi bir problemi olmadığını da tepkilerden anlamış olduk. Ayrıca gecenin yıldızı olan Meryl Streep'e de takılmadan duramadı. "Onunla birlikte aday olmak, hepimiz için bir şans" diyerek sevgisini de göstermiş oldu.

En iyi erkek oyuncu ödülünü verecek olan yıldızlar da gerçekten büyük isimlerdi. Michael Douglas, Robert DeNiro, Adrien Brody, Anthony Hopkins ve Ben Kingsley adaylar hakkında uzunca yorumlar yaptılar ve ödül açıklandığında tüm salon ayağa kalktı. Sean Penn kazanan isimdi ve Mickey Rourke'un garanti diye bahsedilen ödülünün sahibi oldu. Canlandırdığı Harvey Milk karakteriyle aldığı ödül sonrasında eşcinsellere eşit haklar tanınması gerektiğinden bahsederken salondaki tüm yıldızların alkışla desteğini aldı.

Son olarak en iyi film ödülünün sahibi de geceden zaferle ayrılan "Slumdog Millionaire" oldu. Kalabalık bir şekilde, tüm oyuncularıyla sahneye çıkan ekibin teşekkürünün ardından tören Hugh Jackman'ın kapanış konuşmasıyla sona erdi. Her zamankinden daha kısa süren ödül töreninde zafer bu yıl İngiliz'lerin oldu. Benjamin Button filmi de sekiz ödül birden kazanan Slumdog Millionaire'in gölgesinde kalarak sadece üç ödülle törenden ayrıldı.

Sonuçta sekiz ödül Slumdog Millionaire için fazla, üç ödül de Benjamin Button için azdı. Kate Winslet uzun zamandır hak ettiği ödülünü çok iyi bir performansla elde etti, Sean Penn de beşinci adaylığında önceki ödülünden de fazla hak ettiği ikinci bir ödüle kavuşmuş oldu.

Oscar'ı Kim Neden Alır, Kim Neden Alamaz?

2009-02-18T06:34:00.026+02:00

Sinemanın en prestijli ödülleri sayılan Oscar'lar 22 Şubat 2009 tarihinde 81. kez sahiplerini bulacak. Ben de tören öncesinde tüm aday filmleri izledim ve favorilerimi yazmak yerine, farklı bir yorum yapmak istedim. Oscar'ı kim neden alır, kim neden alamaz? Buyrun...

"EN İYİ FİLM"

The Curious Case Of Benjamin Button

Neden alır: Görkemli bir film olduğu için alabilir. Harika hikayesi herkesi etkilediği için ve Brad Pitt'in performansıyla çok konuşulduğu için ödüle uzanabilir. Ayrıca diğer ödüllerde görmezden gelinen filme Oscar'lar söz konusu olduğunda 13 dalda adaylık verilmesi, filmin akademinin de ilgisini çektiğinin en büyük kanıtı. Ödülü "Slumdog Millionaire" almazsa kesin Benjamin'in hikayesi alır.
Neden alamaz: Film izleyicilerin geneli tarafından uzun bulundu, enfes hikayesinin uzun ve ağır işlenmesi filmin etkisini azalttı. Sinemaseverleri etkisi altına alacağı söylenen ağır ve dokunaklı havası da, Slumdog Millionaire'in dokunaklı rekabetiyle hafiflemiş oldu. Yine de hala ödüle ikinci büyük aday.

Frost/Nixon

Neden alır: Amerikan toplumunun geçmişiyle ilgili her gerçek hikaye, her biyografik film ilgi çeker, kaldı ki film hem izleyiciler hem de eleştirmenler tarafından çok iyi tepkiler aldı. Ron Howard tıpkı Clint Eastwood gibi akademinin sevdiği bir yönetmen. Oyuncuların performansı filmi olduğundan daha büyük gösteriyor. Ayrıca ödül için "politik filmler" sırası gelmiş olabilir...
Neden alamaz: Frost/Nixon oyunculara dayalı bir film, tıpkı bir söz düellosu. Yönetmenin yeteneği ve zekasının bu film için gerekliliği de tartışmaya açık. Bir yapımın en iyi film ödülü alabilmesi için belgesel nitelik ve inandırıcılık hiç bir zaman yeterli olmamıştır. Şansı pek yok.

Milk

Neden alır: Sean Penn ve diğer oyuncuların sergilediği oyunculuklar gerçekten görmeye değer. Film gerçek bir hikayeyi anlatıyor ve yine biyografik olma özelliğini taşıyor. Gus Van Sant "Good Will Hunting"den beri akademinin ilgilenmediği büyük bir yönetmen.Bu film için yönetmenin en iyi filmi diyenler bile var. Kadrosu ve konusuyla çok popüler olup izleyici tarafından tartışılması da avantaj.
Neden alamaz: "Brokeback Mountain" gibi içeriği nedeniyle ödüllendirilmemiş bir film varken, Milk'in benzer içeriği ile çok sevilen Harvey Milk efsanesine rağmen ödülü alması zor görünüyor. Başlıbaşına bir karakter üzerine işlenmiş bir filmin en iyi film seçilme şansı düşük, eğer ki o kişi Gandhi değilse...

The Reader

Neden alır: Çok tartışılıp, çok konuşulan Bernhard Schlink'in romanından uyarlanan filmin yönetmeni daha önce "Billy Elliot" ve "The Hours" adlı filmleriyle akademinin adaylık verdiği ve dikkatle izlediği Stephen Daldry. David Kross ve Kate Winslet'in çarpıcı oyunculukları ve sürprizleri ile izleyiciyi şaşırtan bir film "The Reader". Hem izleyenlerden büyük övgü aldı, hem de konusu nedeniyle eleştirmenleri ikiye böldü. Kolay izlenmeyecek ve kolay unutulmayacak bir hikaye.
Neden alamaz: Filmin ana karakterinin izleyiciye yakınlığı sayesinde Nazi propagandası yapıldığı tartışması çok alevlendi. Bu yüzden de filmin ideolojisiz sadece insan odaklı yanı ne kadar dokunaklı olsa da gölgede kaldı. Rakipleriyle yarışacak kadar büyük avantajları olup olmadığı tartışılır.

Slumdog Millionaire

Neden alır: Eleştirmenlerin ve izleyicilerin oy birliğiyle en sevdikleri film olması baştan bir sempati yaratıyor. Diğer tüm önemli ödülleri kazanmış olması zafere yakınlığının belgesi. Çok sevilen bir yönetmen olmasına rağmen Danny Boyle'un ilk adaylığı ve bu ilk adaylıkta filmi herkesin sevgisini ve ilgisini kazanmış oldu. Hikayesi de, yönetimi de, oyuncuları da herşeyi kusursuz. Ödülün en büyük adayı.
Neden alamaz: Akademi Benjamin Button'ın epik hikayesine kendisini daha yakın hissederse ya da David Fincher'a ilk kez adaylık vermiş olduğundan haklı bir utanç duyarsa, Slumdog Millionaire ödülü en büyük rakibine kaptırabilir. Diğer tüm ihtimallerde ise şimdiden ödülün sahibidir.

"EN İYİ KADIN OYUNCU"

Anne Hathaway (Rachel Getting Married)
Neden alır: Çok fazla şansı olmamasına rağmen, filmografisine genel olarak bakıldığında bu filmdeki oyunu gerçekten en iyi performansı. Ayrıca Keira Knightley "Pride&Prejudice" filmiyle bile aday olduysa geçmişte bu kategoride, Anne Hathaway bu oyunuyla neden olmasın demek de mümkün.
Neden alamaz: Henüz oyunculuğu ciddiye alınan biri değil, akademinin ilgisini çekecek büyük bir oyunu da olmadı şu ana kadar. Diğer dört rakibiyle yarışabilecek bir adaylık değil kendisininki ve ayrıca kariyeri değil Oscar, diğer ödüller için bile yeterince güçlü sayılmaz. Yarışı kazanması mucize.

Angelina Jolie (Changeling)
Neden alır: Film bir dönem filmi ve dönem filmine uygun fiziksel ve ruhsal yapısı oyununu da güçlü kılmış. Canlandırdığı karakterin dramı akademinin genel olarak yakın durduğu bir oyunculuk. İşin içinde Clint Eastwood faktörü de var. Yeni bir ödüle hiç yakın değil ama unutmayalım ki Hillary Swank için de aynısını söylüyorduk... Jolie de sürprizleri seven bir oyuncu... İmkansız değil ama çok zor.
Neden alamaz: "Girl Interrupted" ile kazandığı erken Oscar'ın kendisi için yeterli olduğu düşünülebilir ki yanlış da değil. Övgüyle söz edilen diğer bazı adaylar kadar oyunu öne çıkamadı. Brad Pitt'e bile bu sene zor şans veriyor bahisçiler, hal böyleyken Angelina'nın adı bile anılmıyor.

Melissa Leo (Frozen River)

Neden alır: Alırsa hakettiği için alır. Filmdeki dram yüklü ama abartısız oyunu muhteşem. Performansının filmin hikayesine ve bütününe katkısı da olağanüstü. Kate Winslet ve Meryl Streep'siz bir yarışta karşısındaki aday kim olursa olsun ödülü kesinlikle kazanırdı. Frances McDormand "Fargo" ile ödülü hakettiyse, Melissa Leo'nun kazanması da kimseyi şaşırtmamalı.
Neden alamaz: Adaylıklar açıklandığından bu yana Kate Winslet'ın ödülü kazanacağından o kadar çok bahsedildi ki, sadece Melissa Leo'nun değil Meryl Streep'in bile adı ilk kez gölgede kaldı. Ayrıca bu rol Melissa Leo'nun sinema kariyerindeki ilk dikkat çekici ve önemli rol. Ödülü alamasa da oyunu hep hatırlanacak ve kariyerine büyük katkısı olacak ki daha şimdiden önümüzdeki sene için on projede birden yer alacağı duyruldu. Başka büyük işleri beklenebilir.

Meryl Streep (Doubt)

Neden alır: Meryl Streep, Katherine Hepburn'un adaylık rekorunu bir önceki adaylığında kırmıştı. Oyunculuğu için artık fazla söze gerek yok, ama bu filmdeki performansı son yıllardaki adaylıkları arasında en görkemlisi. Kazananlar ve ikişer Oscar'a sahip olan diğer oyuncular düşünüldüğünde Meryl Streep'in iki ödülü artık yetersiz ve izleyiciler her ne kadar bu adaylıkları ödül kazanmış gibi değerlendirseler de, akademi üyeleri Meryl Streep'i bir kez daha ödüllendirmek için hemfikirler. Bir sürprizle kazanan olabilir.
Neden alamaz: Meryl Streep'in bir ödülü neden alamayacağı gibi bir şey söylemek mümkün değil, bu güne kadar neredeyse her adaylığıyla ödüle yakın olmuştur. Kazanmadıysa eğer ya bir başkası çok büyük ve karşı durulamaz bir oyun sergilemiştir ya da bir başkasının gerçekten ödül zamanı gelmiştir diyebiliriz.

Kate Winslet (The Reader)
Neden alır: Sean Penn ve Martin Scorsese gibi zamanı geldi diye her hangi bir adaylıkla değil, gerçekten en iyi adaylığıyla ödülü kazanması gerektiği için Oscar alabilir. Daha önce de muhteşem performanslar gösterdiği ve kariyerinde hep doğru adımlar attığı için akademinin takibinde olduğu bir yetenek Winslet. Her harika performansından sonra bir dahaki sefere demeye alışmış jüri, karşılaştığı bu çarpıcı oyuna hayır diyemeyebilir.
Neden alamaz: Meryl Streep'i çok seven akademi onu artık çok daha özel bir yere koymaya karar verirse, ya da Melissa Leo'nun gerçekten büyük yeteneğini parlatmak isterse Kate Winslet'a ayıp edebilir.

"EN İYİ ERKEK OYUNCU"

Sean Penn (Milk)

Neden alır: Mystic River" filmiyle bile ödül verdiysek bu filmdeki oyununa vermemiz şart derse akademi, üç favoriden biri olan Sean Penn ödülü alabilir. Ustaca canlandırdığı Harvey Milk karakterinin bile üzerine çıkabilen yeteneğiyle ikinci Oscar ödülüne hiç de uzak sayılmaz.
Neden alamaz: Sean Penn doğru yolunda giderken, aynı zamanda Mickey Rourke görkemli geri dönüşünü yapıyor, ayrıca Brad Pitt'in hala bir Oscar ödülü yok. Meryl Streep'e verirlerse aynı sebeplerden Sean Penn'in de şansı artmış demektir.

Brad Pitt (The Curious Case of Benjamin Button)

Neden alır: Filmi sırtında taşıdığı için, artık zamanı geldiği için, gerçekten yakışıklılığı bir yana yetenekli bir oyuncu olduğu için, her türlü rolde kendini ispatladığı için, daha fazla bekletmemek için ya da bunların hepsi için ödülü kazanabilir. Ayrıca alırsa kimsenin hakkını da yemeyecektir.
Neden alamaz: Akademinin çok iyi bulduğu, sonraki projelerinde de yeni adaylıklarla karşısına çıkabileceğini düşündüğü oyuncuları bekletme adeti vardır. Brad Pitt'in önceki adaylıklarını ve şimdiki gövde gösterisini yeterli bulup, bu büyük şansa yazık edebilirler.

Frank Langella (Frost/Nixon)

Neden alır: Eski Amerikan başkanı Nixon rolünde gerçekten başarılı. Televizyon dizilerinden de tanınan hatta Emmy ve Golden Globe ödüllerine de aday olup kazanamayan oyuncuyu bu rolüyle ödüllendirmenin zamanı geldiğini düşünebilirler.
Neden alamaz: Rakipleriyle karşılaştırıldığında ise ödüle en uzak isim. Görünüş ve tavır itibariyle gerçeğine uygun olma zorunluluğu, bu yüzden de kapasitesini çok kullanamadığı düşünülürse kazanan olması zor.

Richard Jenkins (The Visitor)

Neden alır: Filmin güzelliği ve Jenkins'in rolüne uygunluğu düşünüldüğünde performansı da göze daha çarpıcı görünüyor. Dengeli, mesafeli ama bir o kadar da içten karakteri canlandırırken bu kadar başarılı olması övgüye layık. Bir filmin bu derece etkili olabilmesinin en büyük nedeni oyuncusuysa ödüle yakınlığı da şans değildir.
Neden alamaz: Düşük bütçeli filmlerdeki güzel performanslar çoğu zaman diğerleri arasında kaynar. Aday gösterilse bile yanındaki isimlerin gölgesinde kalma şansı yüksektir. Jenkins'in "The Visitor" daki rolü hep hatırlanacaktır ancak ödülü kazanması pek mümkün değil.

Mickey Rourke (The Wrestler)

Neden alır: Herkesin favorisi olduğu için alır. Filmin afişlerinde de aynen yazdığı gibi Rourke'un dönüşünün böyle güçlü bir performansla olması nedeniyle alabilir. Bu harika oyuncuya bari şimdi sahip çıkalım fikriyle alabilir. Ödülü alması için o kadar çok neden var ki. Ama en çok canlandırdığı karakterin hakkını sonuna kadar vermesi nedeniyle kazanabilir.
Neden alamaz: Brad Pitt ve Sean Penn gibi yıldızların adaylıkları da çok güçlü adaylıklar. Ayrıca diğer önemli ödüllerin çoğunu kazandığı için yeterli bir övgü aldığı düşünülebilir. Bir de törenin çok öncesinden kesin gözüyle bakılan ödüller, Oscar heyecanını gölgelemesin diye sürpriz şekilde kazanılmayabiliyor, bunu da unutmamak lazım.

"EN İYİ YARDIMCI KADIN OYUNCU"

Amy Adams (Doubt): "Enchanted" filmiyle bile ödüllere aday olma becerisi gösterebilen bir oyuncu bu filmdeki rolüyle de haklı adaylığını kazandı. "Sister James" sinema kariyerinin henüz başındaki bir oyuncu için büyük şans, Amy Adams da büyük yetenek. Ancak ödüllerin en büyük çekişmesi bu kategoride, işi kolay değil...

Penelope Cruz (Vicky Cristina Barcelona): Filme dahil olduğu andan itibaren, sihirli bir el değmiş gibi hikayeyi bambaşka bir hale getiren oyunu gerçekten görmeye değer. Ödüle en yakın aday olduğu söyleniyor. Hakkıyla alır.

Viola Davis (Doubt): Bu kadar kısa bir rolde bu kadar büyük bir oyun sergileyebilmesi nedeniyle "yardımcı oyuncu" kategorisinin en şanslısı olabilir. Ödülü kazanırsa da oyunculuğun perdede ne kadar göründüğünle değil, ne kadar etkileyebildiğinle bağıntılı olduğunu ispatlayabilir.

Taraji P. Henson (The Curious Case of Benjamin Button): "Queenie" rolüyle çok konuşulduğu halde, ödüllendirilecek bir performans gösterip gösteremediği tartışma konusu. Bu kategoride ödüle en uzak aday.

Marisa Tomei (The Wrestler): "My Cousin Vinny" ile kazandığı erken Oscar ödülünden sonra iyi filmlerde oynamış ve kendini göstermiş olsa da, bu filmdeki oyunculuğu zaman zaman Mickey Rourke'dan rol çalacak kadar şahane ve diğer rollerinin çok üzerinde. Bir ödül daha alması imkansız ama adaylığı çok doğru bir karar.

"EN İYİ YARDIMCI ERKEK OYUNCU"

Josh Brolin (Milk): Son dönemde oynadığı önemli filmler sayesinde adı oldukça duyuldu. Milk adlı filmde de gerçekten çok iyi. İlk Oscar adaylığı ve alması zor.

Robert Downey Jr. (Tropic Thunder): Bu filmden bir "en iyi oyuncu" adaylığı çıkması bile Robert Downey Jr.'ın ne kadar büyük bir yetenek olduğunu gösteriyor. Ama ödülü "Chaplin"le alamayan, bu filmle hiç alamaz.

Philip Seymour Hoffman (Doubt): Bugüne kadarki üç Oscar adaylığının her birinde oyunculuğu müthişti. "Capote" ile zaten zirveye çıktı. Bu kadar kısa zamanda bir ödül daha kazanması imkansız.

Heath Ledger (The Dark Knight): Daha önceden defalarca oynanmış bir karakteri yeni baştan yaratan ve unutulmaz bir performansa imza atan Heath Ledger'in kazanan isim olması ancak doğru ve haklı bir seçim olabilir.

Michael Shannon (Revolutionary Road): Filmde canlandırdığı John Givings karakterinin başarısı, hem hikayeye hem de diğer karakterlere boyut kazandırıyor. Shannon'ın "Bug" filminden sonraki en iyi performansı. Sürpriz yapabilir.

Zuhal Olcay'la Aşk'ın Halleri

2009-02-17T01:55:00.007+02:00

14 Şubat Sevgililer Günü'nde Zuhal Olcay konserini izledim. Konser Sevgililer Günü özel konseri olarak duyruldu, aynı zamanda "Aşk'ın Halleri" adlı yeni albümünün de tanıtım konseriydi. Uzun zamandır dinlediğim en güzel albüm olması dolayısıyla, gecenin de özel etkisiyle çok keyif alarak izlediğim konseri ve yeni şarkıları on maddede yorumlamak istiyorum Zuhal Olcay sevenlere...

1- Konser yeni albümün açılış şarkısıyla başladı. Gürol Ağırbaş'ın harika bestesi ve sözleriyle "Derinde" adlı şarkıyı dinlerken, yeni siyah ve kısa saç stiliyle ayrıca şık siyah tuvaletiyle bizi karşılayan Zuhal Olcay göz kamaştırıcıydı.

2- Siyah/Beyaz Dinleti adlı performansında da izlerken aynı şeyi düşünmüştüm Zuhal Olcay hakkında. Gerçekten konser değil bir dinleti onun sahnesi. İnsan şarkıları onun ağzından duymak için eşlik bile etmek istemiyor bazen. Konserin ilk yarısında yine böyle oldu, sessizce ve hayran hayran sahneye baktı kalabalık. "Aşkın En Mavi Zamanı" adlı Bülent Ortaçgil şarkısıyla devam etti konser, albüm sırasına göre söylendi ilk üç parça. "Yine Aşk Var" adlı parça geldi çünkü ardından. Bu şarkı albümde en sevdiğim üçlüden biri.

3- Konseri izleyenler arasında Derya Köroğlu da vardı. Sahneden özel konuklarına atıflarda bulunan Zuhal Olcay, Bülent Ortaçgil, Selim Atakan gibi çalıştığı müzisyenlerin adını anarken, bence kendisini var eden Mehmet Teoman ve Vedat Sakman isimlerini yine anmadan geçti. Her defasında dikkat ediyorum. "Küçük Bir Öykü Bu" adlı enfes ve aynı zamanda hikaye anlattığı için eşsiz albümü bana yapsalardı, ben değil sadece konserlerimde her gün isimlerini mutlaka anardım.

4- Zuhal Olcay "Gitme Vakti" adlı şarkının, yeni albümde kendisi için en özel, en sevdiği şarkı olduğunu söyledikten sonra, sözlerini yazan Gürol Ağırbaş'a da sahneden özellikle teşekkür etti. Şarkı da büyük alkış aldı gerçekten. Bu parça da en sevdiğim üçlüden biri:)

5- Daha sonra yeni şarkılara ara verip ilk albümden üç şarkıyı kısa kısa güzel geçişlerle birbirine bağlayarak okudu Olcay. (Memnun Oldum, Özledim ve Küçük Bir Öykü Bu) Meğer ne kadar bilen ve seven varmış ilk albümü, herkes katıldı şarkılara ve salondaki pür dikkat izleyici sessizliği böylece ilk kez bozulmuş oldu.

6- "Yalnızlığım" adlı Zuhal Olcay'ı Zuhal Olcay yapan şarkıdan sonra, "İki Çift Laf" adlı ikinci albümden "Dünden Sonra Yarından Önce" adlı şarkıya geldi sıra. "Yalnızlığım"ı okumadan önce şarkı hakkında yorumlar yapan Olcay, Vedat Sakman adını yine unuttu:) Hatta bunun üzerine bir Nilüfer-Kayahan durumu olasılığı konuşuldu aramızda.

7- Muhteşem "İhanet" albümünden "Ankara'da Aşık Olmak" ve "Ayrılık da Sevdaya Dahil" adlı şarkılar okundu, yoğun izleyici mırıltısıyla. "Başucu Şarkıları" adlı albümden de "Çaresizim" , "Ölsem De Bir, Kalsam Da Bir", "Yalnızlar Rıhtımı", "Güller Ve Dudaklar" adlı şarkılar seçilmişti. Program boyunca "Oyuncu" albümünden "İyisin" adlı şarkı, "Başucu Şarkıları 2"den "Pervane", yeni albümden söylerken aynı zamanda oyunculuğunu da sergilediği "Aşk Bana Zor Geliyor" ve "Halka Açık" adlı şarkılar da unutulmadı. "Halka Açık" albümde en sevdiğim üçlüden bir diğeri:)

8- Konserin ikinci bölümü büyük bir sürprizle başladı. Siyah pantolon, beyaz gömlek, siyah bir askıyla sahneye çıkan Zuhal Olcay, yıllar önce başrolünü oynadığı "Evita" müzikalinden "Arjantin Ağlama Bana" adlı şarkıyı söyledikten sonra salonda büyük bir alkış koptu. Ve sonrasında durmadı, müzikallerden söylemeye devam etti. "Cabaret" müzikalinden de; önce Türkçe sözleriyle "Kabare"yi, ardından orijinal versiyonuyla "Mein Herr" adlı en sevdiğim müzikal şarkıyı okudu. Sonra "Lüküs Hayat"a geçti. Dans etti, oyunculuğunu ve sesini de harika kullandı, izleyen herkese konserin en coşkulu anlarında özel bir gösteri armağan etti. Bence müzikal şarkılar eşliğinde böyle bir performans gerçekleştirse kesinlikle olay olur.

9- "Güller ve Dudaklar" adlı şarkıyla kapanış yapıldı ancak Zuhal Olcay yoğun alkış sonrasında bis yaparak "Yine Aşk Var" adlı yeni parçasını bir kez daha söyledi. İki saat boyunca sahnede kaldı, sık sık su içti, hasta olmasına rağmen sesinde tek bir sorun olmadı ve kusursuz okudu tüm şarkıları. İzleyenler konser sonrasında büyülenmiş bir şekilde sevgilileriyle salondan ayrıldılar evet gerçekten de herkes konsere ilginç şekilde çift olarak gelmişti. Adı gibi Sevgililer Günü konseri oldu:)

10- Zuhal Olcay için ilk şarkı söylemeye başladığında "Türkiye'nin Edith Piaf'ı, büyük oyuncu ama sesini de mutlaka dinleyin" denmişti. Zaman geçti ve albüm yapmaya devam etti. Geldiği özel yere bakacak olursak müzikte de en az oyunculuğu kadar başarılı oldu. Hem sinema, hem tiyatro hem TV oyuncusu hem de iyi bir şarkıcı. Sadece Türkiye'de değil dünyada da o kadar az ki on parmağında on marifet sanatçılar. Yeni albümünü de herkese tavsiye ediyorum. Gerçek müzikseverler için bir fırsat bu albüm...

"Hayran" lafı bizde yalan!

2009-02-16T01:26:00.004+02:00

Geçtiğimiz günlerde 2008'in en çok satan albümleri açıklanmış. Bu açıklanan resmi rakamlar ve gerçekten hem şaşırtıcı hem de ayıp. Sıralama şöyle:

Ferhat Göçer/Çok Sevdim İkimizi 42 bin adet
Serdar Ortaç/Nefes 39 bin adet
Film Müziği/Issız Adam 38 bin adet
Sezen Aksu/Deniz Yıldızı 37 bin adet
Tarkan/Metamorfoz 24 bin adet

Evet bu rakamlar ülkemizde en çok satan albümlere ait. Sanatla, sanatçıyla, müzikle, sanatseverlikle dalga geçer gibi adeta. İnternette kimin profiline girseniz, kayıtsız şartsız Sezen Aksu ve Tarkan isimlerini görürsünüz. Elli bin çeşit hayran siteleri vardır, resmi sitelerinin üye sayısı rekor düzeydedir. Konserlerine bilet bulunmaz yaz aylarında. Gelgelelim Sezen Aksu gibi bir sanatçının albümünü resmi olarak satın alanların sayısı 37 bin.

Bence artık "hayran" lafını kullanırken çok dikkat etmek ve özen göstermek gerekiyor. Bu kadar "ayıp" ve "yalan" bir hayranlık gösterisini ben kabul etmiyorum. Sevdiği sanatçıyı desteklemeyen müzikseverlerin de, kendilerini cezalandırıp, birkaç gün müzik dinlemekten uzak kalmalarını istiyorum. Bir şeyin kıymetini anlamak için bu kadar çok deneye de gerek olmamalı ayrıca. Ben tüm sanatçılardan tüm dinleyenleri adına özür diliyorum. Dinleyenleri dedim çünkü "hayran" kelimesini hak eden çok az sanatsever var...

biz biliriz yırtılan naylon sevdaları...

2009-02-12T04:42:00.008+02:00

(fotoğraf) model: umayumay / self-timer, tripod ve deklanşör: ben

bu gece bu şarkıya takıldım.........,,,,,,,,

Benjamin Button'ın Tuhaf Hikayesi Hakkında...

2009-02-10T04:58:00.007+02:00

-spoiler içerir-

Uzun zamandır elimde bir kopyası olmasına rağmen izlemeyip, bir çok nedenden dolayı sinemada seyretmek istediğim bu filmi, görmeniz için ve görmemeniz için olası beş neden sıralayarak yorumlamak istedim...

Görmeniz için olası 5 neden:

1- Filmin hikayesi, sinema tarihinin en güzel, en unutulmayacak ve en orijinal hikayelerinden biri. Bu filmi hiç sevmeyen biri bile hikayesine tek kelime edemeyecektir, eminim. Kısa bir öykünün böyle bir film haline getirilmesi fikri bile dahice.

2- Cate Blanchett filmde resmen döktürüyor. Ayrıca porselen bir bebek güzelliğinde, perdede bu görünüşüyle mutlaka izlenmeli. Büyük sinema ödüllerine bu rolüyle neden aday gösterilmediğini gerçekten çok merak ediyorum. Bir gözden kaçırmaysa çok ayıp, performansı yeterli bulunmadıysa daha da ayıp...

3- Brad Pitt ilk kez bu filmde tüm üstünlüğünü konuşturabilmiş. Oyunculuk derseniz gayet iyi, filme uygunluğu tam isabet ve gençleştiği sahnelerde görüntüsü artık haklı bir fenomen, mükemmel. Kariyerini bu kadar erken, bu kadar iyi hale getirebilmiş kaç kişi var ki, bir de aynı zamanda bu adam en yakışıklıları, daha ne yapsın. Bence ödüllere tüm adaylıkları hep isabetli.

4- Bazı filmler vardır, türünden bahsederken bir kısıtlama yapamazsınız. İzleyen herkesin mutlaka kendisi için ayırıp cebine koyduğu birşeyler olur hikayede. Güzel bir söz, bir hayat dersi, belki bir ilham, belki de bir hatıra. Kimi için aşk filmidir, kimi için dostluktur aynı film, bir başkasına sorsanız yalnızlıktır anlamı. Bu film de öyle, ne hissederseniz izlerken o. Görkemli denen filmlerden.

5- Filmi izlemek için en güzel neden ise, izlendikten sonra üzerinde tartışılacak ve hatta sanki konuşarak bile bitmeyecek kadar çok şey ortaya atması. Mutlaka ayrıntıları düşünüyor ve birileriyle konuşma ihtiyacı hissediyorsunuz. Sonrasında bıraktığı etki, filmin kendisinden çok daha büyük. Dahası fantastik konusu izlerken gerçekten çok sahici kılınmış.

Görmemeniz için olası 5 neden:

1- Film gerçekten çok uzun, hele ki kısacık bir hikayeden uyarlandığı düşünülürse çok daha uzun. 166 dakikalık süre rahatlıkla 120 dakikaya çekilebilir durumda. Filmin duygusal atmosferini ve geçişlerini bozacak kadar uzun planlar var ve izlerken konsantrasyonu bozmamak özel bir dikkat gerektiriyor.

2- Harika kariyeri ve herkesin sevdiği filmleri bir yana, Panic Room ve Zodiac'ına bile bayıldığım David Fincher ilk kez yetersiz. Kendine göre anlatmak, fazla duygu sömürüsü yapmamak istemişse tam da buna ters düşecek klişeleri çokça kullanmaktan kaçmamış; eğer ki klişeleri kullanırken kendi imajını da korumayı düşünmüşse izleyiciyi sarsacak duygusallık filmde az kalmış. İzlerken bu film James Cameron elinden geçse ne olurdu diye düşünmedim değil yani.

3- Filmde yine yönetmenden kaynaklandığını düşündüğüm hatalar var. Julia Ormond'ı perdede yeniden görmek güzel ancak kadının neden annesi hakkında bilgi sahibi olmadığı, dünyaca ünlü balelerde dans ettiği ve tanındığı halde bundan nasıl haberi olmadığı havada kalmış. Zaten anne kızın ilişkisi de filmin konusu adına çok önemliyken, hiçbir ayrıntıya değinilmemiş olması şaşırtıcı.

4- Oscar ve diğer tüm ödüllerde en iyi yardımcı kadın oyuncu dalında aday olan Taraji P. Henson neden bu kadar ilgi gördü ona da şaşırdım. Queenie rolü gerçekten sevimli ve sıcak bir rol, ama aynı zamanda hiç bir özel performans gerektirmeyen de bir rol. Hustle&Flow'da bile daha ilginçti Henson'ın oyunu. Aynı dalda aday olan Viola Davis'in "Doubt" filminde iki dakikalık rolündeki çarpıcı etkisini düşününce bunu çok anlamlandıramadım ben.

5- Bir de bu kadar özgün bir senaryo, sağlam hikaye, benzersiz fırsat kendi özgünlüğünü yaratmalıydı. Forrest Gump'la neredeyse gönderme yapacak kadar benzerliklere düşmesi, tarihe tanıklık eden hikayede tarihin özel olaylarının bu kadar altının çizilmesi gereksizdi. Sanırım David Fincher bu filme özel bir dil bulamamış, en büyük çıkarımım bu. Bulabilseymiş bu film şimdiye kadar izlediğim en iyi on filmden biri ya da izlediğim en güzel aşk filmlerinden biri de olabilirmiş.

Not: Kendi adıma filmin en önemli iki sahnesinin görüntüleriyle yorumumu tamamlıyorum. İzledikten sonra arkadaşlarımla en çok bu sahneler hakkında konuşup, tartıştık...

Jennifer Hudson Grammy Kazandı

2009-02-09T05:45:00.002+02:00

51. Geleneksel Grammy Ödülleri sahiplerini buldu. Amerika'nın en büyük müzik ödülleri sayılan Grammy'ler dağıtılırken, daha önce blogumda yazdığım Jennifer Hudson yorumum aklıma geldi. Eğer Grammy de kazanırsa, hem Altın Küre, hem Oscar, hem de Grammy kazanmış çok az sayıdaki özel insanlardan biri olacağını söylemiştim. Evet, bu geceki törende Whitney Houston'ın elinden en iyi R&B albüm ödülünü aldı Jennifer Hudson ve sinemada da, müzikte de ne kadar büyük bir yetenek olduğunu bir kez daha kanıtlamış oldu. Spotlight adlı şarkı bence de geçtiğimiz yılın en iyi R&B parçasıydı. Bravo!

Şarkıcı mı, Oyuncu mu?

2009-01-19T21:02:00.007+02:00

Amerika'lı bir yazar "Top ten singers who shouldn’t act" başlığıyla bir yazı yazmış, yani oyunculuk yapmaması gereken on şarkıcıyı sıralamış. Bir çoğuna katıldım, okurken de filmler aklıma geldi ve keyiflendim. Gerçekten şarkıcılık ve oyunculuk nasıl bu kadar birbirinden farklı ve uzak olabiliyor diye düşünmedim değil doğrusu. Sahnede sesi kadar şovuyla da devleşen yıldızlar yok mu, var. Peki neden iş film çekmeye geldiğinde, hem de sahneleri defalarca tekrarlama şansı varken bu kadar yeteneksiz olabiliyorlar, anlaşılır gibi değil. Önce listeye geri sayımla bir bakalım:

10. Elvis Presley in Charro

9. Jennifer Lopez in Gigli

8. 50 Cent in Get Rich or Die

7. Britney Spears in Crossroads

6. Mick Jagger in Freejack

5. Whitney Houston in The Bodyguard

4. Mariah Carey in Glitter
3. Vanilla Ice in Cool as Ice

2. Jessica Simpson in Blonde Ambition

1. Madonna in Swept Away

Tabi ki liste tartışmaya açık, mesela 50 Cent gerçekten kötüydü ama Eminem "8 Mile" filminde çok mu iyiydi? Ya da yazarın "herkes izlediğinde sevdi, sonra hemen ne kadar kötü olduğunu anladı" diye tarif ettiği "The Bodyguard" filmindeki Whitney Houston'un oyunculuğu, "Waiting To Exhale" ya da " The Preacher's Wife" filmlerinden sonra "fena değil" yorumunu haketmiyor mu... Madonna "Swept Away" başta olmak üzere bir çok filminde gerçekten kötü. Ama "Evita"daki oyunu da mı? Liste uzayıp gider hatta daha yeteneksiz olup filmlerde oynamış başka yıldızlar ve oyunculukları da eklenebilir. Ama ben yazıyı okuduktan sonra bana göre en iyi şarkıcı-oyuncuları ve onların performanslarını düşündüm.

Çok sevdiğim filmler ve roller var ancak "en iyi" söz konusu olunca enteresan bir şekilde listemdeki beş şarkıcı da kadın. Ve sanırım aynı listeyi yapabilecek çok sayıda insan var, çünkü bu en sevdiğim performansların beşi de Oscar'a aday olmuş ve dahası üçü bu ödülü kazanmış. İşte benim "en iyi şarkıcı/oyuncular" listem:

5- Queen Latifah - Matron Mama Morton (Chicago): 2003 Oscar'larında en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülünü yine aynı filmdeki oyunuyla Catherine Zeta-Jones'a kaptırsa da büyük bir bölümü hapisanede geçen filmdeki gardiyan rolünde gerçekten çok başarılıydı. "When You're Good To Mama" şarkısını söylediği sahnede göz kamaştırıp, saçlarını Roxie'ninkine benzettiği sahnede de kahkahalar attırıyordu.

4- Cher - Loretta Castorini (Moonstruck): "Silkwood" filmindeki olağanüstü oyunundan sonra bu kez New York'ta yaşayan İtalyan-Amerikan bir kadındır Cher. Ailesi ve sevdiği adam etrafında dönen sıcak hikayeyi performansıyla daha da inandırıcı kılar. Meryl Streep, Glenn Close, Holly Hunter gibi rakiplerini geride bırakıp sürpriz bir şekilde Oscar'ı da kucaklar. Teşekkür konuşmasında bir bölümü sadece Meryl Streep'e ayırır ki vefası görülmeye değerdir.

3-Jennifer Hudson - Effie White (Dreamgirls): "American Idol" adlı yarışmaya katılıp harika sesiyle insanları büyüledikten hemen sonra kendisine gelen teklifle filmde yer alır. Film yapımcılarının niyeti, Hudson'ın sesini müzikal bir filmle daha geniş bir dinleyici kitlesine duyurmaktır. Ancak bu yetenek, ilk çıkış falan dinlemez, en iyi yardımcı kadın oyuncu Oscar'ını kazanır. Şarkıcı olmasına rağmen ilk albümünü, ilk filminden ve Oscar ödülünden sonra çıkarır. Ve hala neden kazandığı tüm ödüllerin "yardımcı kadın" ödülü olduğu da tartışılır, çünkü filmdeki rolü bir başroldür.

2- Bette Midler - Mary Rose Foster (The Rose): Kariyerinin en doğru tercihlerinden biri de oyunculuğu denemek olan Bette Midler, efsane Janis Joplin'in yaşam öyküsünden uyarlanan filmde uyuşturucu bağımlısı bir rock solistini canlandırır. Filmdeki oyunculuğu öyle inandırıcıdır ki ve öyle rolüne adapte olmuştur ki, film müzikleri çekimler sırasında canlı olarak kaydedilip yayınlanır. Filmin vizyona girdiği günden, günümüze kadar Midler'ın kariyerinde takma adı hep "Rose"olarak kalacaktır.

1- Liza Minnelli - Sally Bowles (Cabaret): 1972 yapımı bir filmin zamanına göre çok cesur bir konuyu ve yenilikçi bir anlatımı seçmiş olması, filmin sinema tarihindeki yerini çok erken zamanlarda belirlemişken, Sally Bowles karakterinin izleyiciyle kurduğu yakınlığın ve aynı zamanda uzak ortaklığın da büyüsünü tarif etmek imkansızdır. Liza Minnelli'ye bu kadar yakışan ve onu sinema tarihinde bir stil ikonu yapan "yaramaz kadın" görüntüsünü de unutmamak gerekir. En iyi kadın oyuncu ödülünün en hak edilmiş örneklerindendir ve hem film, hem de filmin müzikleri artık bir efsanedir.

and the Oscar goes to Turkey...

2009-01-16T00:56:00.006+02:00

Sanırım yıllardır beklediğimiz bu cümleye, en çok bu yıl yakınız. Akademi'nin "en iyi yabancı film" dalındaki adaylarının, son sekize kalanlarından biri de Nuri Bilge Ceylan'ın "Üç Maymun" adlı filmi, dolayısıyla ülke olarak Türkiye oldu. Geçmiş senelerde bir türlü beklediğimiz çıkışı yapamadığımız ödüllerde, bu kez varlığımızdan söz ettirebildik başarılı yönetmenimiz sayesinde. Daha önce Akademi Ödülleri'nde en çok adımızın geçtiği yıl 1990 yılıydı. İsviçre'nin en iyi yabancı film ödülünü kazandığı "Umuda Yolculuk" senaryosunu Feride Çiçekoğlu'nun yazdığı ve bir Türk ailesinin dramının anlatıldığı, hatta Türk oyuncuların oynadığı bir filmdi. Yönetmen Xavier Koller ödülü almak için sahneye çıktığında yanına Türk oyunculardan bazılarını da almıştı ve töreni izleyen Türk sinemaseverler o sürpriz sahnede oldukça gurulanmışlardı. Hatta Uçurtmayı Vurmasınlar ve Umuda Yolculuk filmlerinin Oscar'a yakınlığından sonra ben de hep bir gün kazanacağımız filmde yine Nur Sürer'in oynayacağını düşünmüşümdür. Şimdi bu ödüle bu kadar yakınken, hatta kazanmamız bile gerekmez aday olan beş film arasına bile girsek, ülkemiz sineması ve destekleyenleri adına bugüne kadarki en başarılı yere hakkımızla gelmiş olmanın mutluluğunu paylaşabileceğiz. . Cannes başarısının da etkili olması halinde artık çok da uzak değiliz bu en prestijli sinema ödüllerine. 22 Ocak 2009'da adaylar açıklandığında Türkiye'nin ve "Üç Maymun"un adını duymak hepimize iyi gelecek... Bol şans Nuri Bilge Ceylan...

Aday olan filmler: “3 Maymun” (Nuri Bilge Ceylan) "Revanche” (Gotz Spielmann) "The Necessities of Life” (Benoit Pilon) “Sınıf” (Laurent Cantet) "The Baader Meinhof Complex” (Uli Edel) “Waltz with Bashir” (Ari Folman) “Departures” (Yojiro Takita) “Tear This Heart Out” (Roberto Sneider) “Everlasting Moments” (Jan Troell)

"Slumdog Millionaire" Gerçeğin Masalı...

2009-01-14T01:13:00.005+02:00

En son "Notes On A Scandal" ve "Breaking and Entering" filmlerini izledikten sonra sinemadan büyük bir tatmin duygusuyla ayrılmıştım. İnsanın izlediği filmden beklentisinin tam karşılığını alıp da çıkması fazla rastlanır bir şey de değildir ayrıca. O hazzın sonrasında film hakkında düşünmeye, konusu açıldığında tartışmaya ve zaman geçtikçe başka detayları da anlamlandırmaya devam eder insan... "Slumdog Millionaire" adlı film de uzun zaman sonra ilk kez tatmin eden harika bir hikaye. Altın Küre Ödülleri'nde kazandığı en iyi yönetmen, en iyi film, en iyi senaryo ve en iyi film müziği heykelciklerinden sonra film hakkında ne hissettiğimi yazmak istedim.

Film Hindistan'ın Mumbai şehrinde yaşayan ve tesadüflerle televizyonda yayınlanan "Kim Milyoner Olmak İster" adlı yarışma programına katılmaya hak kazanan bir gencin, şans ve güven kavramlarıyla sınanan duygusal hikayesini anlatıyor. İnsan hayatında şansın ve tesadüflerin aslında ne kadar önemli olduğunun ve herkesin kişisel yolculuğunda en çok kendine inanması gerektiğinin de altını çiziyor. Hatta bunu para-hayat-şans-kader-aşk temalarıyla anlatırken "bu yaşam senin ve bir kez" sloganını doğruluyor adeta. Aslında filmin izleyene göre önceliği ve mesajı değişebilir. Bunu bir aşk filmi olarak görecekler de vardır elbet, ya da çocukluk dramı olarak seyredecekler, belki bir başarı hikayesi diyecekler de vardır... Ama "Kötü Eğitim" benim için nasıl kesin bir "hırs" filmiyse, "Slumdog Millionaire"de o kadar "şans ve kader" hakkında bir film. Jamal Malik adlı gencin yarışmada sorulan tüm soruların cevabını biliyor olmasının hikaye üzerindeki anlamı, bu zeki senaryonun herkesin tüylerini diken diken etmesinin bir kanıtı belki de...

Öncelikle filmin ilk yarısındaki çocuk oyuncuların doğal ve başarılı performansı gerçekten inanılmaz. Sanki karşılarında bir kamera ve bir yönetmen yokmuş gibi. Belgesel kıvamındaki çekimlerle gecekondu mahallelerinin görüntüleri, halkın yaşayışı ve Hindistan panoraması hikayeye derinlik katarken, müzik kullanımı da izleyeni ilk dakikalardan itibaren filme daha da yakınlaştırıyor. Her yaştan izleyiciye bir vaadi var yönetmenin, herkesi etkileyecek bir yan öyküye sahip olan bu filmde. Belki de en çok bu yüzden "büyük film" tabirini hak ediyor. Yönetmen Danny Boyle aslında "Trainspotting" filmiyle parlamış ve genel olarak alternatif hikayeleri filme alan bir yönetmen olarak tanınmış olsa da, bu filmde yabancısı olduğu bir topluma ve bireye yarışma formatını kullanarak ortak bir görüş mesafesinden yaklaştığı için samimi ve başarılı bir film ortaya çıkarmış. Aynı zamanda özgün tatlara da yer vermiş, hatta filmin sonunda "müzikal Hint filmlerine" yaptığı göndermeyle izlediğimiz hikayenin ait olduğu kökleri ve atmosferi bir kez daha selamlamış.

Filmin ayrıntılarını ve sürprizlerini anlatarak, henüz izlememiş olanları bu harika seyirden soğutmak istemiyorum. Sadece şunu diyebilirim ki, "Slumdog Millionaire" sadece 2008'in en iyi filmlerinden biri olarak değil, sinemaseverlerin kişisel listeleri için de en iyilerden biri olarak kalacaktır. Tıpkı "Requiem For A Dream", yönetmenin diğer bir filmi olan "The Beach" , "Memento" ya da "Eternal Sunshine Of The Spotless Mind" örneklerinde olduğu gibi.

Filmi izleyin, umudunuz hep canlı kalsın ve yaşadığınız hiç bir anın anlamsız olmadığı gerçeğini kendi kendinizle kutlayın. Başkalarına güvenmeye devam ederek yaşarken, kendinize de bir şans vermeyi hiç unutmayın...

Altın Küre Ödülleri'nde Kate Winslet Zaferi !

2009-01-12T06:03:00.010+02:00

Geçtiğimiz yıl yazarların grevinden etkilenen Altın Küre Ödülleri, bu yıl en aksak organizasyonuyla şaşırttı diyebilirim. Salonda ve sahnedeki aksaklıklar, sürekli gürültü ve konukların hareketliliği zaman zaman törenin sunucularının şaka yollu da olsa salonu uyarmasıyla kendini belli etti. Favoriler kadar sürprizlerin de kazandığı ödüllerin dağıtımı genel olarak adildi. İşte dakika dakika izlediğim törenden kendimce ayrıntılar...

Kırmızı Halı ve Tören Salonundan Notlar:

Tören sırasında "besteci, yorumcu ve sosyal eylemci" diye sunulan Sting kırmızı halıda ilk kez sakallı ve esmerdi. Geçiş törenindeki ünlülerin yüzde sekseni sakız çiğniyordu ve yüzde yüzü Kate Winslet'ın kazanmasını istediklerini açıkladı. Maggie Gyllenhaal, Sean Penn ve yakın arkadaşı Kate Winslet ile karşılaşıp sohbet edeceği için heyecanlı ve mutlu olduğunu söyledi. Drew Barrymore bol bol Anne Hathaway'i övdü ve onunla gurur duyduğunu açıkladı. Jessica Lange ile birlikte oynadığı Grey Gardens filminin tanıtımını da yaptı. Sunuculardan biri Jack Nicholson'dan sonra en çok Altın Küre'yi Dustin Hoffman'ın kazandığını not düştü. Robert Downey Jr. yine mor camlı, yine harika bir gözlükle enfes bir karizmayla geçti halıdan... Marisa Tomei bence iyi bir oyuncu, neden pek sevilmez anlamam, törende kendisine halktan ilgi de büyüktü. Bu sene ikişer adaylık alan oyuncuların sayısının en fazla olduğu seneydi. Tom Wilkinson, Ralph Fiennes, Meryl Streep ve Kate Winslet ikişer adaylıkla törene katıldılar. Emma Thompson, Glenn Close ve Dustin Hoffman aynı masada oturup ödüller açıklanırken sürekli yorumda bulundular. Sahnede Demi Moore ve Bruce Willis'in kızı Rumer Willis görevliydi, sürekli Demi Moore'un kızı olarak takdim edildi. Annesi ödül vermek için sahneye çıktığında kızıyla gurur duyduğunu söyledi ve espriyle kambur durmamasını tavsiye etti. Catherine Keener'ı da ilk kez bu kadar güzel gördüğümü söylemeliyim, sanki başka biriydi gözlerime inanamadım.

Ödül Kazananlar Hakkında Notlar:

Kariyerinin en iyi performansı diye söz edilen "The Reader" filmindeki rolüyle Kate Winslet nihayet bir ödül adı. Adı açıklandığında oldukça heyecanlandı ve "kazanamama alışkanlığım vardır" esprisiyle ödülünü yere bırakıp, teşekkürünü kağıttan okudu. "Rambling Rose" dan beri oyunculuğunu beğendiğim Laura Dern, dördüncü adaylığında ödülü ikinci kez kucakladı, sessiz ve derinden de olsa kariyerinde yine bir başarıya imza atmış oldu. Laura Linney'de son yıllarda defalarca ödüllere aday olduktan sonra "John Adams" dizisiyle bu yıl Altın Küre'yi kazandı hem de Susan Sarandon, Shirley MacLaine, Judi Dench gibi devleri sollayarak... "In Treatment" dizisindeki oyunuyla nihayet fark edilen Gabriel Byrne ödüle layık görüldü. Törende True Blood'un kaymağını da gereksiz bir şekilde Anna Paquin yedi ve üçüncü adaylığında ödülü almış oldu. Animasyon ödülü için adaylar açıklanırken Wall-E'ye salondan kopan alkış, kazandığının erken açıklamasıydı. "Happy Go Lucky" filmindeki oyunuyla ödül kazanan Sally Hawkins'in ödülünü Johnny Depp açıkladı, her zamanki gibi ağzında sakızıyla ve kafasını kaşıyarak... İsrail en iyi yabancı film ödülünü kazandı, salonda hiçbir muhalifi de yoktu. Heath Ledger'ın "Joker" performansıyla ödülü kazandığı açıklandığında salondaki herkes duygulanıp, ayağa kalkarak alkışlamaya başladı. En iyi film ve en iyi senaryo ödüllerini kazanan "Slumdog Millionaire" adlı filme destek büyüktü, en iyi yönetmen ödülü de aynı filmle Danny Boyle'a gitti.. Tina Fey geçen yıl ve bu yıl üst üste ikinci kez aynı ödüle sahip olunca yine cool bir teşekkür konuşması yaptı. En iyi müzikal ya da komedi dalında en iyi film ödülü ise Vicky Cristina Barcelona filminin oldu. Ve törenin sonlarına doğru bir rekor, hakeden oyuncuya büyük bir sürprizle verilirken herkes şaşkınlıktan ne olup bittiğini anlayamadı. Kate Winslet en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülünden hemen sonra en iyi kadın oyuncu ödülüne de sahip oldu. Kendisi de şaşkınlıktan teşekkür konuşmasına başlamakta zorlandı. Beklendiği gibi en iyi erkek oyuncu ödülü "olağanüstü" diye bahsedilen performansıyla Mickey Rourke'a gitti. Leonardo Di Caprio ve Brad Pitt bir kez daha adaylıkla yetinmiş oldular. Gecenin onur ödülü de ünlü yapımcı ve yönetmen Steven Spielberg'e verildi.

Hayal Kırıklığına Uğrayan Filmler:

The Curious Case Of Benjamin Button ve David Fincher bu yılki bahislerde en çok adı geçen film ve yönetmendi. Brad Pitt de filmdeki oyunuyla çok konuşulmuştu. Törenden ödül kazanamadan ayrıldılar. Frost/Nixon filmi de adaylıklarından sonra ödüllere ortak olacak diye düşünülüyordu ancak geceden eli boş döndü. Senaryosu ve oyunculukları çok konuşulan, tüm oyuncularına da adaylık getiren "Doubt" adlı film de beklendiği gibi ödüllere ulaşamadı. Bu fimleri geride bırakarak törene ve geçtiğimiz yıla damgasını vuran film "Slumdog Millionaire" adlı harika yapım oldu.

2008'de Filmlerden Öğrendiklerim...

2009-01-09T04:09:00.007+02:00

Düşündüm, taşındım, 2008 yılında gösterime girmiş filmlerden öğrendiğim şeyleri sıraladım. Ne çok şey öğrenmişim, onu da anladım:)

*Eğer şarkılar iyiyse, bir müzikali hit film yapmak için şarkıları söyleyenlerin de iyi olması gerekmez. (Mamma Mia! )

*Bazen Oscar'ı öyle bir film alır ki, sadece şaşkınlıkla bakakalırsınız. ( No Country For Old Men )

*İlk on dakikasını sevmediğiniz her film kötü değildir. Devamında en eğlendiğiniz filmlerden biri olabilir. ( Enchanted )

*Robert De Niro ve Al Pacino gereğinden fazla ilgi görüyor demişimdir hep. ( Righteous Kill )

*Batman'siz bir Batman filmi yapmak sinemada bir başarı sayılabiliyormuş. ( The Dark Knight )

*Bazen en iyi oyuncu ödülünü küçücük bir robota vermek istiyor insan. ( Wall-E )

*Nuri Bilge Ceylan gibi bir yönetmenin filminde Yavuz Bingöl'e bile bravo denilebilirmiş. ( Üç Maymun)

*Bir Will Smith filminde, gördüğüm en güzel aşk sahnelerinden biri var dedim, inanmadılar. (Hancock)

*Teknoloji sinemaya 3D eğlencesini getirdi, ama en gerekli filmde kullanmayı unuttu. ( Speed Racer )

*Hep daha görkemli şeyler aradılar, oysa ki iki maske ve bir bez parçasıymış gerçekten ürkütmenin sırrı. ( The Strangers )

*Meryl Streep, "sinemanın en çalışkan ismiyle, en büyük ismi aynı isimdir" cümlesinin öznesidir ( Mamma Mia!, Doubt )

*Bir insan yeter ki göstermek istesin, bunu en gereksiz anda bile yapabilir. ( Forgetting Sarah Marshall )

*Bir filmde Shirley MacLaine görünüyorsa, o filmde mutlaka iyi bir şey vardır. ( Closing The Ring )

*Yeniden çekilen her filmin kötü olacağına dair kesinlikle bir önyargı var. ( The Women )

*O bank manzaraya değil de eve bakıyordu ya, bazen tek bir detay bile filmi hep hatırlanır kılmaya yeterli. ( Sonbahar )

*"Ya İngiliz miydi neydi, hani her filmde var" diye anlatıyorlarsa birini, bahsedilen büyük ihtimalle Colin Firth. (Easy Virtue, Genova, Mamma Mia!, The Accidental Husband)

Mevlana'dan "Etme"

2009-01-08T03:48:00.014+02:00

Hayranı olduğum Mevlana'nın en sevdiğim dizelerini Yılmaz Erdoğan, Harbiye Açıkhava'daki Mevlana Gösterileri sırasında Taksim Trio'nun müzikleri eşliğinde okumuştu. Videosunu izleyince şiiri paylaşmak istedim. Bunlar nasıl dizelerdir, Mevlana'nın felsefesi nasıl büyüktür, akıl erecek gibi değil. Milyon kere okuduğum dizeleri belki okumak istersiniz diye ekliyorum...

duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun, etme.

başka bir yar, başka bir dosta meylediyorsun, etme.

ey ay, felek harab olmuş, ziyan olmuş senin için

bizi öyle harab, öyle ziyan ediyorsun, etme.

ey, makamı var ve yokun üstünde olan kişi

sen varlık sahasını öyle terk ediyorsun, etme.

sen yüz çevirecek olsan, ay kapkara olur gamdan

sen ayın da evini yıkmayı kastediyorsun, etme.

şekerliğinin içinde zehir olsa dokunmaz bize

sen zehri o şeker, şekeri zehrediyorsun, etme.

harama bulaşan gözüm, güzelliğinin hırsızı

ey hırsızlığa da değen, hırsızlık ediyorsun, etme.

aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer

aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun, etme.

isyan et ey arkadaşım, söz söyleyecek an değil

aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun, etme.

"mevlana"

Peşin Fiyatına, Altı Taksit

2009-01-07T00:14:00.006+02:00

Madonna bunlarla uğraşırken bizim starlarımız da kendi parlak zekalarından sanat camiasını yararlandırmak amacındalar. Okuduğum bir haberde ekonomik kriz nedeniyle daha da gerileyen müzik piyasasını canlandırmak için Serdar Ortaç'ın büyük bir fedakarlıkla şarkılarını yorumcu arkadaşlarına altı eşit taksitte satabileceği yazılmış. Ben bu adamı da çözemedim. Seveyim ya da sevmeyeyim hakkını veririm ki Serdar Ortaç pop müziği en doğru yapan adamdır. Kitlesi, şarkıları, ulaşabileceği yer, hedef, her şey bellidir. Uygular ve istediğini alır. Burada bir sorun yok. Ama bu kadar parayla bu adamlar ne yapıyorlar merak ediyorum. Tarkan, Serdar, Kenan falan...

Yani her yerdeler, her şeydeler, kazançlar belli ama ne müziğe bir katkıları var, ne kazandıklarının en azından bir bölümünü yine müziğe geri döndürecek bir atılımları. Bazen bu kişilerin hiç görmediğimiz bir yerlerde pırlantadan evlerde oturup, altın bardaklardan şaraplar içip, bu lüksten de hiç sıkılmadıklarını ve kendilerini geliştirmek gibi bir niyetleri de olmadığını düşünüyorum. Dahası onlara bakarken aklıma şarkı, müzik, dans değil para geliyor illa. Sevemiyorum bu yüzden de. Hala beş taksit altı taksit, şu kadar para, bu kadar kapris deyip duruyorlar. Sürekli istemedeler. İnandığınız birileri yok mu, neden destek olmuyorsunuz kimseye, sizi zaten kim tahtınızdan indirebilir yani bu saatten sonra. Hakeden birilerine el verin, konserlerinizde tanıtın. Sezen'e şu herkesi kanatları altına alma takıntısı, liderlik ve sevilme hırsı yüzünden kızıyorum bazen ama kadın en azından bunların hepsini yaptı gerçekten. Ben müzikten kazandığı parayla kendi yüksek gereksinimlerine sahip olup, sonra yine müziğe para kazandıran kimse görmedim. Görünce en çok onu seveceğim...

Kim Bu Kız?

2009-01-06T23:42:00.005+02:00

Madonna hakkında bir yazı dizisi okumuştum yıllar önce, başlığı ilginçti. "Bir azize mi yoksa bir fahişe mi?" Hatta "Evita" filmini izlediğim zamanlarda bu başlık bir kez daha aklıma gelmişti. Müzikal filmin bir şarkısında Evita için de benzer şeyler söyleyen satırlar geçiyordu. Eva Peron'un Arjantin için yollanmış bir azize mi yoksa geçmişi de göz önüne alındığında hırslarının peşinde zirveye çıkmak için herkesi kullanan bir sokak kızı mı olduğu sorusu vurgulanıyordu... Bu filmde Evita'yı canlandırabilmek için yönetmene sürekli özel mektuplar göndermesi, baskıcı ve ısrarcı olması Madonna'nın hayatında hiçbir şeyin tesadüf olmadığının kanıtı belki de.

Nereden geldim bunları anlatmaya diye sorarsanız, Madonna'nın Louis Vuitton reklam kampanyasının haberlerinden... Çünkü Madonna'nın yakın çevresi bir anda biten Guy Ritchie evliliği sonrası yıldızın yeniden gençlik günlerindeki çılgın kıza dönüş yapmasını şaşkınlıkla karşılıyorlarmış. Onlar son yıllarda evinin kadını olan ve çocuklarıyla ilgilenen Madonna imajının devam edeceğini düşünmüşler, boşanma sonrası hemen Brezilyalı 21 yaşında gencecik bir modelle diskoda çılgınlar gibi eğlenebilen delidolu kadın imajının değil...

Madonna bu, neden ondan bu zorlama imajın devamını bekliyorlar ki. Dünyada bir cinsel devrime sebep olmuş, cinsel faşizme her fırsatta karşı durmuş hatta lafı hiç dolandırmadan "Sex" diye resimli bir kitap çıkartmış bir kadın bu. O kitabın sekizinci sayfasını da mı hiç okumamışlar, nasıl yakınları bu insanlar diyesim geliyor:)

Dönüp dolaşıp geleceği yer en çok mutlu olduğu kürkçü dükkanı zaten. Kendi efsanesinin nerede devam edebileceğini, en çok nerede kabul gördüğünü biliyor. Daha zeki bir kadın görmüş mü bu şov dünyası. İşte bu dedikodular ve gelişmeler arasında hala sapasağlam devam eden bir "Madonna" efsanesi ve gerçeği var. 6.5 milyon sterlin karşılığında Louis Vuitton'un reklam kampanyasında kamera karşısına geçen elli yaşında bir öncü kadın. Yakın arkadaşı Sharon Stone yaşlandım iş bulamıyorum diye ağlarken, diğer bir yakın arkadaşı Gwyneth Paltrow ben yaşlanmadım ama ben de bir şey yapamıyorum dediği bir kariyerle baş etmeye çalışırken; en büyük moda kampanyalarının hala ilk tercihi bir kadın Madonna... Ne denir ki, bu sadece yetenek, sadece güzellik ya da sadece zeka değil. Bu kadın hepsinin karması bir ruh galiba... Hatta azize diyenlere, fahişe diyenlere güldüğü gibi gülen bir arıza:)

Not: Fotoğraflar Louis Vuitton kampanyasına ait pozlardır...

Popüler Haberler

2009-01-05T02:08:00.008+02:00

Geçen yılın en heyecanlı dizisi "Lost" ya da "Prison Break" değil gerçekten "Damages" adlı harika diziydi. İlk bölüme sezon finalini göstererek başlayan ve sondan başa bir gerilim kurgusu yaratan dizi Glenn Close'a en iyi kadın oyuncu ödülünü getirmişti. İkinci sezonun ilk bölümü Amerika'da 7 Ocak 2009'da yayınlanacak. Bölümün adı "I Lied Too" Buyrun bakalım:) Merakla bekliyorum.

Dali Sergisi'ne hala gitmeyenler varsa, on gün daha uzatılmış. Eserlerini mutlaka görün ve özellikle sinema sanatıyla ilgili yaratımlarının sergilendiği bölümde uzunca bir süre vakit geçirip, yayınlanan görüntüleri mutlaka izleyin derim. Rodin Sergisi kadar iyi değil belki ama kaçırmamak lazım.

Depeche Mode'un "Tour Of The Universe 2009" turnesi kapsamında 14 Mayıs 2009 tarihinde "santralistanbul"da vereceği konserin biletleri satışa çıkmış. Fiyatlar 99, 180 ve 300 TL. Umarım Bjork gibi sahnede bir kahve içimi kalmazlar da hayranları konserin tadını çıkarır.

"Mamma Mia!" müzikalinin DVD'si bir rekora imza atmış. İngiltere'de ilk çıktığı gün 1.6 milyon adet satıldığı için tüm zamanların en hızlı satılan DVD'si oluvermiş. Titanic filminin 1.1 milyonluk ilk gün satışını geride bırakıp rekoru kıran film, Meryl Streep'e Altın Küre adaylığı da getirdi geçtiğimiz günlerde. Acaba İngiltere'de satılan kopyalar da, bizdeki gibi ışıklı anahtarlık hediyeli mi, merak ettim:)

Sertab Erener "Otobiyografi"si...

2009-01-04T02:50:00.010+02:00

Sertab benim Sezen Aksu konservatuvarından mezun en sevdiğim sanatçıdır. Onu sevmemin öyle "Kumsalda" zıplamalarıyla, "Eurovision" galibiyetiyle filan alakası da yoktur. Has severim. "Sertab Gibi" albümü bence hala Türkiye'de yapılmış en güzel albümdür. Buraları çabuk geçiyorum, çünkü bahsedeceğim şey bir Sertab DVD'si. Harbiye Açıkhava'da verdiği özel konserin DVD kaydı daha doğrusu. Adı da "Otobiyografi / İstanbul Konseri". Geçtiğimiz günlerde iki ayrı versiyonuyla piyasaya çıkan DVD'nin ilk versiyonunda sadece konser kaydı var. Diğerinde ise konser kaydı, iki CD'den oluşan konserin albüm kaydı ve otobiyografiye uygun olsun diye fotobiyografi denilen Sertab'ın çocukluğuna ve kariyerine ait fotoğraflardan oluşan bir kitap. Bence müzik tarihimize düşülmüş önemli bir not bu çalışma. İki şekilde yorumlamak istedim...

Sertab DVD'sinin artıları: Sertab'ın duygusal bir konseptle hazırladığı açılış ve umut dolu kapanış gerçekten görmeye değer. Konserin konukları da hep yanlarında rahat hissedebileceği, yakınındaki isimlerden seçilmiş, bu da performansını daha güçlü kılmış. Levent Yüksel ile müzikal anlamda yanyana duruşu hala ilk günkü kadar güzel. Kostümler ve sahne üzerinde şarkılara göre hazırlanmış ufak detaylar, şık dekorlar şirin. "Başa Döneceksin" adlı şarkısında Özge Fışkın ile uyumu ve şarkının enerjisi harika. Demir Demirkan'lı bölümlerde gerçekten sevgisi neredeyse gözle görülebilecek, elle tutulabilecekmişcesine gerçek. Sezen, Sertab ve Levent'in birarada şarkı söylüyor olması, "bazen hiçbirşey eskimiyor" dedirtecek kadar samimi. Sertab bir kez daha ispat ediyor ki benzersiz bir ses. DVD'nin kapağı, fotoğrafları, kitapçığı ve özel kutu tasarımı nefis ve dünya standartlarında. Konserin ses kaydı da gerçekten iyi. Ülkemizde üç-beş tane diyebileceğimiz konser kayıtları içinde bir yüz akı.

Sertab DVD'sinin eksileri: Adı "Otobiyografi" olarak seçilen bir konserin şarkı repertuvarı ve sayısı da doğru seçilmeliydi. Sezen Aksu ile yanyana gelinecek şarkı da, ya karşılıklı döktürülecek ya da eğlenilecek bir şarkı olmalıydı ki bence sadece Sezen için yanlış bir şarkıydı. Nil Karaibrahimgil tek başına sahnede ne kadar eğlenceli ise başka biriyle yanyana o kadar vasat durmuş. Belki o gardırop meselesindendir, kimbilir. "İncelikler Yüzünden"in sahnedeki konsepti biraz zorlamaydı ve yeniliği yoktu. DVD'nin piyasaya tek versiyonla çıkması daha uygun olurdu çünkü konser kaydındaki şarkılar, orijinalleriyle kıyaslandığında tercih edilebilecek kadar iyi değil, daha doğrusu görerek dinlediğinizde daha çok şey ifade eder durumda. DVD'de yakınları, ekibi ve konserde emeği geçenlerle yapılmış mini röportajlar olabilirdi. Konser hazırlığıyla, provalarla, sahne arkasıyla ilgili görüntüler çok azdı. Bu kayıt için çalışan ekip ne kadar iyi olursa olsun, çekimleri Şebnem Ferah konser kaydıyla karşılaştırdığımda çok da profesyonel bulamadım. Ses ne kadar iyi ve özenliyse kayıtta, görüntülerin de öyle olmasını beklerdim.

Ne olursa olsun "bir konser DVD'si en çok kime yakışır" diye sorsalar, Sertab adını vereceğim üç isimden biri olacağı için, konseri keyifle izledim. Kariyerini düşününce bu çok özel ayrıcalığı hakettiğini düşünüyorum. Yıllar önce Rumeli Hisarı'nda verdiği bir konser öncesinde dağıtılan el ilanlarında, abisinin kaleminden kısa ve öz bir cümleyi hatırlıyorum. "Büyük şarkıcıdır." Bu kaydı izledikten sonra bir kez daha diyorum ki, abisi çok haklıdır...

Bolt, Bir Köpeğin (Truman) Şovu

2009-01-03T04:05:00.010+02:00

3D teknolojisi ülkemiz sinemalarındaki yerini aldığından beri, bu özellikteki filmleri normal salonlarda izlemez oldum. "Bolt" filmi için de üç boyutlu gözlüklerimi takıp koltuğuma kuruldum. Genel olarak çizgi film dediğimiz bu hayal gücünün eseri fimler artık gerçek filmlerle yarışır hale geldiler. "Bolt" bunun en güzel örneği. Öncelikle filmin çıkış noktası iyi düşünülmüş. "The Truman Show"un bir çeşit uyarlaması gibi. Daha iyi rol yapabilmesi amacıyla oyuncu olduğu kendisinden itinayla gizlenen tatlı bir köpeğin hikayesini anlatıyor film. Ancak öyle bir başlıyor ki, Görevimiz Tehlike ile karıştırmak mümkün. Aksiyon sahnelerini izlerken bunun bir canlandırma film olduğu gerçeğini unutup, heyecanlanıyor insan. Perdede bir filmi bu kadar "gerçek" izlemenin şaşkınlığına dalıyor.

Gelecekte sinema sektörünün insansız filmler yapacağı tartışılıyordu bir dönem. Bu yüzden oyuncuların artık rekor ücretler kazanamayacağı, kendilerini andıran karakterler kullanıldığında sadece gerekli teliflerinin ödeneceğinden bahsediliyordu. Sinemanın, teknoloji kullanılarak hayallerin ötesinde bir sanat dalına dönüşeceği iddia ediliyordu. Belki bu düşünce konuşulduğu hızda ilerlemedi ancak temelleri de atılmadı diyemeyiz. İşte bazen öyle enteresan durumlar gerçekleşiyor ki; bir animasyon film, dev bütçelerle, büyük oyuncularla ve en pahalı dekorlarla çekilen gerçek bir filmle gişede rekabet edebiliyor. Geçen yıl Wall-E için eleştirmenler ortak bir görüşte birleşti. Bu animasyon harikası film, yılın en iyi filmlerinden biri dendi. Kimbilir belki de gerçekten sinema endüstrisi kendini tekrarlamaktan sıkılıp, hiç akla hayale sığmayacak yerlere gidebilir yakın gelecekte...

Filme gelince, izlerken her ne kadar bahsettiğim bu ayrıntıları düşündürdüyse de, bir o kadar da keyif verdi bana. Bolt'un gerçek oyuncular kadar etkileyici oyunu ve mimikleri:), içinde yaşadığı fanusunda kendine bir dünya kuran Rhino'nun maceraperest karakteri ve deli cesareti, Mittens adlı kedinin her fırsatta kullandığı alaycılığı ve sert kabuğu altındaki yalnızlığı, en çok da güvercinlerin hareketleri ve diyalogları... Çok güldüğüm ve duygulandığım sahnelerin kahramanlarıydı saydıklarım. Keyifle, doyasıya bir film izlemiş oldum böylelikle. Hem de elimi uzatsam tutacakmışım hissini veren üç boyutlu teknolojiyle. Beni "Avustralya" filminden çok daha fazla tatmin etti diyebilirim rahatlıkla.

Gidin, görün ve kendinizi hayal gücünün şimdilik en "gerçek" haline teslim edin. Eğleneceğiniz kesin...

Not: Animasyon filmler için en azından akşam seanslarında altyazılı gösterim seçeneği sunuluyordu bir zamanlar ve biz büyükler bir salon dolusu çocuk gürültüsünde film izlemeye mecbur bırakılmıyorduk eskiden. Tüm yabancı filmlerin Türkçe seslendirmeli oynatılması halinde daha çok bilet satılacağı konuşuluyorken, benim notum ne kadar anlamlı bilmiyorum ancak dublaja sonuna kadar hayır diyorum...

Oh love ! I don't deserve us...

2009-01-03T03:38:00.005+02:00

Birkaç yazı önce adı geçtiğinden ve bundan sonraki yazıda da geçeceği için Nil Karaibrahimgil'in web sitesine bir uğrayayım dedim. Bakalım "Nil Kıyısında" adlı dördüncü albümü ne zaman geliyor, neler yapıyor diye... "Nil'in alt benliğinin resmi sitesidir" demiş sitesi için. Yeni düzenlemesiyle biraz ağır işleyen ve dağınık bir site olmuş ama eğlencesi yine yerli yerinde.

2008'in Ağustos ayında Rumeli Hisarı'nda verdiği konsere mırın kırın ederek gidip, sahnesinden büyülenerek deli gibi eğlendiğim bu orijinal kadının her yaptığını takip ediyorum nedense. Kendisini çok samimiyetli bulduğumu söyleyemem aslında ama acayip bir "beni izle"si var bu kızın... Mesela o gün konserinde eline gitarını alıp yeni bir şarkısını okudu, albüm çıksa da dinlesem diye sabırsızlanıyorum.

Röportajlarında anlattığı ünlü olma hikayesinde de bu "eline gitarı alma" durumunun büyük anısı var gerçekten. Daha albüm yapmadan hatta bu sektörde adı duyulmadan önce Amerika'da Ahmet Ertegün'e gitmiş Nil, şarkılarını dinletmek için. O zamanlar İngilizce şarkılar yazıyor tabi. Ahmet Ertegün'de müzikte dünya devi Atlantic Records'ın sahibi bildiğiniz gibi. Nil çalıyor söylüyor, Ertegün'de dinleyip çok beğendikten sonra Nil'e bir tavsiyede bulunuyor. Amerika'da elinde gitarla söyleyen güzel ve yetenekli çok şarkıcı olduğunu, Türkiye'de müzik yapmasının kendisi için daha iyi bir kariyer olacağından bahsediyor. Sonra Nil Türkiye'ye dönüp, bildiğimiz o orijinal işlerle kendine güzel bir kariyer başlangıcı yapıyor.

Sitesindeki notlarda aynı zamanda bu yazının başlığı da olan cümleyi görünce hem gülümsedim hem de aklıma eski zamanlara ait İngilizce yazılmış başka bir Nil şarkısı geldi. 1997 yılında yaptığı "OM" adlı parçanın sözleri... Bilmeyenler vardır diye bir sürpriz yapayım dedim. Buyrun bir bakın İngilizce yazan Nil ile Türkçe yazan Nil'i de karşılaştırmış olursunuz hem:)

OM
I'm so fixed my mind, no stereo sound suggestion is demanded / I'm so fixed my mind, I'll be allright no doctors recommended / since all these have their meanings / no more hopes and no beginings / life won't make you a "dear", are you sure you're aware / life won't give you a dear and won't let you stay here, forever / so paint it black, boy, that's the color of night / pain you feel is something bleeding inside / so paint it black, boy, that's the color of night / pain you feel is something creeping inside so heal it / when you feel it...

Eski Yılın En İyilerini Yazmak...

2009-01-03T01:32:00.009+02:00

Evet bunu yapmak adettendir. Geçen yılda belli başlı sanat dallarında, aklınızda en çok ne kaldıysa sizi en çok onlar etkilemiş demektir. Ben de beni etkileyenlerden bazılarını paylaşmak istedim.

Film: Geçtiğimiz yıl önce fragmanlarına ve zeki senaryosuna hayran kaldığım, Film Festivali'nde izleme fırsatı bulduğum ve sonrasında üzerimde bıraktığı etkiyle DVD'sinden tekrarla seyrettiğim "Mister Lonely" kendi adıma geçen yılın en iyisi. Harmony Korine'in şahane filminin senaryosu ne kadar iyiyse, oyunculukları ve görüntüleri de o kadar iyiydi. Film kendi kişilikleri ve yalnızlıkları üzerine efsane isimlerin karakterlerini giyinmiş bir grup insanın hikayesini anlatıyor. Bir Michael Jackson taklitçisinin (Diego Luna), Fransa'da bir Marilyn Monroe taklitçisine (Samantha Morton) rastlaması ve kadının onu İskoçya'da diğer ünlülerin taklitçilerinin de yaşadığı bir komüne götürmesi ile başlayan film, insani hikayesiyle etkilemeyi başarıyor. Diego Luna'nın performansı kadar, son zamanların en ilginç oyuncusu Samantha Morton'ın da oyunu görülmeye değer gerçekten. Korine'in hakkında çok bahsedilen 97 yapımı Gummo'sunu izlemek lazım artık.

Wall-E'yi anmadan da geçemem. Animasyon filmlerden de başyapıt çıkabileceğine inandıran film, neredeyse sessiz geçen ilk bir saatiyle ve gelmiş geçmiş en şirin karakter, robot Wall-E ile hiç konuşmadan da insanların mutlu edilip, duygulandırılabileceğinin de ispatı. Belki sırf bu yüzden sinemanın ilk dönemine ve Charlie Chaplin'e de büyük bir saygı duruşu. İlk kez bir kahramanın oyuncağını almak istedim, o kadar söylüyorum:)

Müzik: "Güldünya Şarkıları" albümü geçen yılın son aylarında çıktıysa da, bu durum yıl boyu en çok dinlediğim şarkının bu albümde olmasına bir engel teşkil etmedi. Zuhal Olcay'dan "Neyse". Sanırım yüzlerce kez ard arda dinledim ve sıkılmadım. Zuhal Olcay'ın kendi sesinden söyleyip de sevdirmeyeceği şarkı zaten yok gibi. Ancak bu şarkı; sözleri, bestesi ve şahane düzenlemesiyle Zuhal'e öyle yakışmış ki, ayrıcalıklı sesinin ve yorumunun altını çizmiş sanki. Bence yeni yılda da çok dinlenecek.

Kitap: Virginia Woolf - Vita Sackville West Mektuplaşmaları... Bir kitap düşünün ki okurken hayal dünyanızı, edebi algınızı, görsel hafızanızı ve eğer yazan biriyseniz verdiği ilhamla yazma serüveninizi geliştirsin... Gerçekten bu kitabı okurken duyduğum haz, başka kitapları okurken duyduğum hazla kıyaslanamaz. İki kadının en basit anlamda bile "derin" yazışmalarının ve döneme ait eşlik eden ayrıntıların okuyucuya vaat ettiği ayrıcalıklı durum bile başlıbaşına ilgi çekici. Geçen yıl okuduğum en keyifli ve değerli kitaptı.

Dizi: Brothers&Sisters adlı dizi de geçen sene dur durak bilmeden izlemek istediğim ve bugüne dek izlediğim en etkileyici aile dramasıydı. Sally Field'ın olağanüstü "anne" performansı ve Walker ailesinin her ferdinin izlemesi keyifli dünyası, bir diziden beklenebilecek herşeyi mümkün kılarak vazgeçilmezim oldu. "Ally McBeal"dan beri ortalarda pek görünmeyen Calista Flockhart ile "Hilary and Jackie"den beri hayranlık duyduğum Rachel Griffiths'in aynı dizide olması, Matthew Rhys adlı şirin ve yetenekli oyuncunun da onlara "erkek kardeş" olarak katılması ne coşkulu bir durumdur ancak izlerseniz anlayabilirsiniz. Aile içindeki iletişim hakkında film izlemeyi sevenler için bu dizi bir başyapıt gerçekten. Tavsiye ediyorum, beğenirseniz zevkle, beğenmezseniz eleştiriyle tartışırız:)

Cool Yule !

2009-01-03T01:17:00.004+02:00

Yeni yıl mesajını Bette Midler ile vermek istedim. Hem onun Christmas albümünü hatırlatma olsun bu, hem de bu blogu takip eden ve edeceklere "cool" bir selamlama...

Mutlu Yıllar!

Ayça Şen Başka-n!

2008-12-30T02:55:00.009+02:00

Hayal Kahvesi'nde Deniz Arcak konserini izlerken, sahneye konuk olarak Ayça Şen çıkmış ve albüm müjdesi vermişti bundan aylar önce, hatta "Astronot" adlı şarkısını da mırıldanmıştı biraz. Tabi daha üzerinde yeni çalışılıyor olduğundan ne şarkıyı fazla anlamıştık, ne de canlı söylerken heyecanlanan Ayça'nın sesini... Aradan aylar geçti ve gerçekten de pop-rock tarzında bir albüm le karşımızda şimdi. Gazetecilik, radyoculuk, yazarlık derken müzik dünyasında da adından söz ettireceğe benziyor Ayça Şen. Albümünde Mor ve Ötesi üyesi Burak Güven ile birlikte çalışan Ayça'nın, şarkılarının sözleri de, besteler de kendisine has bir tarzda hazırlanmış. Ben uzun zamandır Nil Karaibrahimgil'le kimin rekabet edebileceğini düşünüp duruyordum. Gökçe "Böğürtlenli Reçel" ile talebini ortaya koymuştu ancak pek başarılı olamadı. Bence doğru isim Ayça Şen'dir. Şarkılarını dinledim ve sesinin o şarkılara ne kadar uygun olduğunu da gördüm. Samimi albümünün ilginç bir kitleyi yakalayacağını düşünüyorum. Yakında Rakun etiketiyle raflarda yerini alacak albümün şarkı listesi de şöyle:

Son Zamanlarda
Kalpsizsin
Aptal Gibi
Oryantal
Dönme Dolap
Sabotaj (Harun Tekin ile düet)
Erkek Sindrella
Büyüdük
Kelebek
Astronot
Budur

Nazan Öncel Kimin Hatırına Sustu?

2008-12-29T01:02:00.009+02:00

Nazan Öncel, Türk Pop Müziği tarihinde hep önemli bir yere sahip oldu. Alternatif çalışmalarında yakaladığı başarıyı, popüler çalışmalarında da aynen sürdürebilmesi kısa zamanda onu "en büyükler" kulvarına taşıdı. Çünkü bu sabit başarıyı ancak önemli bir müzisyen yakalayabilirdi. Aslında "Bir Hadise Var" adlı çıkış albümü, o yıllardaki pop furyası içinde daha öncesinden beri varolan Nazan Öncel'i fark ettirmeye yaramıştı. "Aynı Nakarat", "Gitme Kal Bu Şehirde" gibi şarkılarla o dönemin geçerli sound'unu ve duygusal yoğunluğunu yakalayan sanatçı, "Ben Böyle Aşk Görmedim" albümüyle de Sezen Aksu'ya benzetilen ve artık onunla karşılaştırılan biri oluverdi. Ardından en sevdiğim albümleri "Göç" ve "Sokak Kızı" ile dinleyicisi için müzik ziyafetine dönüştü. "Demir Leblebi" ile başarısını devam ettirirken birden kimsenin anlam veremediği bir tavırla çabuk tüketilen, benim "kolay pop" dediğim şarkılara imza atmaya ve onları genç şarkıcılara dağıtmaya başladı. Arada Tarkan için yaptığı bazı güzellikleri saymazsak ortalamanın üzerinde pek iş de çıkmadı doğrusu. Ama en şaşırtanı kolay popun en kolayını kendi üzerinde denediği "Yan Yana Fotoğraf Çektirelim" adlı albümü oldu."Ukala Dümbeleği" ve "Atıyosun" gibi Nazan Öncel'in söz ve müzik derinliğinin kaybolduğu şarkılara, kendi hayran kitlesinin tutunması zorlaştı ve artık Nazan Öncel piyasa şarkıcısı olmanın eşiğine geldi.

Derken durumu toparlamaya çalıştığı "7'n Bitirdin" albümü yayınlandı. "Aşkım Baksana Bana" , "Ekilmekteyim" gibi içinde "ne ayak" tarzı kelimelerin geçtiği, bir kelimenin kendisini andıran diğer kelimelerle tekerlendiği saçma sapan bir Nazan Öncel albümü çıktı karşımıza. Albümden sadece "7'n Bitirdin" şarkısı, hayranlarının hala iyi bir albümün gelebileceğine olan inancını korudu.Beklenen albüm yine tartışmaya açık bir şekilde geldi.

İşte "Hatırına Sustum" ve tek tek şarkı yorumları:

Açılış parçası "Öp Barışalım" düzenlemesi ilginç ama vasat bir parça. Remix parçalarda kullanıldığı gibi sürekli "hadi öp, öp, öp" vokali gerçekten çok sıkıcı.

"Seni Bugün Görmem Lazım" güzel bir şarkı. Bestesi, sözleri, düzenlemesi, yaylıların kullanımı... "o da mı yalan, bu da mı yalan, kötü bir rüya gördüm o zaman.." nakaratı ve şarkının finali... Hepsi çok şık... (Şarkıda akustik gitar ünlü Vic Chesnutt tarafından çalınıp, California'da kaydedilmiş)

"Canım Benim Nasılsın"ın melodisi çok eskilerden hatırlayacağımız Terence Trent D'arby'nin "rain, rain, go away, go away; rain, rain, come back another day" nakaratlı şarkısının melodisi gibi sanki... O şarkıyı düşündürdüğü için yeni bir şarkıymış gibi hissedemedim, sözler de bana göre değil, sevmedim... "Bir sen varsın aklımda, Limon bile farkında" ahahaha (Şarkı Orhan Pamuk'un Masumiyet Müzesi kitabı üzerine yazılan şarkı üstelik)

"Hatırına Sustum" girişi itibariyle "Yolcu Yolunda Gerek" şarkısıyla karışabilecek gibi başlıyor. İlerledikçe de bu kez Ayna grubunun "Severek Ayrılanlar" adlı şarkısının "rüzgar aşkımı kucağına alsa, dağları tepeleri aşsa, saçlarına ulaşşa" sözlerinin melodisiyle karışıyor. Albümün isim şarkısı ama ben çok sevemedim.

"Nereye Gitti Bu Adam" "dedim" kelimesinin sıkça tekrarlanmasıyla ve şarkının hikayesi nedeniyle Nazan Öncel'in "Aşıklar Parkı" şarkısını çok andırıyor. Bir yeniliği yok ama nakaratı gerçekten güzel...

"Ankara'lı Sevgilim" Öncel'in Karma albümü için Tarkan'a verdiği "Her Nerdeysen" şarkısı gibi mektup temalı bir şarkı. Albümün geneline bakınca iyi parçalardan biri.

"Bu Da Hayat Mı" bestesi gayet güzel, sözleri de üzerine oturmuş. Samimi ve sıcak bir şarkı olmuş. Benim sevdiğim parçalardan...

"Manzaralı Oda" albümün en iyi şarkısı bence. Sözler nefis, melodisi de öyle. Sanki "Göç" albümünden fırlamış gibi. "o susar ben susarım, o yanar ben yanarım, o benim ağlatanım, o benim ağlayanım, kalp atışlarını dinledim sevgilim..." şimdiden kaç kez dinledim bilmem, bayıldım...

"Polyanna" sanki bir Göksel şarkısı, Göksel "Karar Verdim" şarkısını söylüyor gibi hatta. Düzenlemeyle ilgili belki, düzenlemesine dikkat ederseniz, ne demek istediğim daha iyi anlaşılabilir sanırım.

"Ali" adlı şarkıya gelince... Ben bir isme yazılmış şarkıları hiç sevmem zaten. Hele ki Nazan Öncel'in "Güldünya" adlı albüm için yaptığı "Leyla" adlı şarkıdan sonra "Ali"ye neden gerek duyduğunu anlamadım. Şarkıyı da hiç beğenmedim.(Bu arada "Leyla" adlı şarkısını isme yazılmış olsa da çok sevdim)

"Çiçekçi Geldi" adlı albümün final şarkısına ise bir yorum getirmek zor. Bu Nazan Öncel'in "herkesin şarkıcısı" olma hevesinden bir yansıma diye düşünüyorum. Benzerliklerden çok bahsettim ama "ben kalender meşrebim" havası bulmadım değil şarkıda. Ayrıca ne gerek var, bu şarkı Nazan Öncel kariyerine ne getirebilir en fazla diye düşünmeden de duramıyorum...

Kısaca özetlersem bu uzun yazıyı, Nazan Öncel "yanyana fotoğraf çektirelim" dedikten sonra bu kez de "ikimizin adı yanyana duvarlara yazılsın" diyor. Yani "Hatırına Sustum" bir nevi yenilik vadetmeyen bir devam albümü ve umarım ki aynı zamanda bir geçiş albümüdür de. Sezen gibi Nazan'da şarkıları artık kelimeleri yuta yuta hatta neredeyse mırıldanarak söylediğinden, bazen anlamak gerçekten çok güçleşiyor. Nazan bundan daha iyi şarkılar yapar diyorum ben kendi adıma ve soruyorum neden ağzına fermuar çekti? Susuyor ama kimin hatırına? Keşke eski günlerin sevdasına yeniden daha derin konuşsa... Bir-iki çok iyi şarkı adına on üzerinden altı veriyorum ona...

"Australia" Büyük Hayal Kırıklığı!

2008-12-28T02:25:00.010+02:00

....... spoiler içerir, filmi izlemeden okumayın.........

Size şimdi bahsedeceğim film uzadıkça uzayan, ilk yarıyı çeken yönetmenin ikinci yarıda fikrini değiştirdiğini sanabileceğimiz ve en önemlisi yönetmeni, oyuncuları derken uzun zamandır heyecanla beklediğimiz "büyük proje"lerden biri. Tam bir görkemli fiyasko ayrıca...

Daha önce "Romeo&Juliet" ve "Moulin Rouge!" filmlerini yönetmiş olan ve yeni projeleri bu filmlerin başarısı yüzünden daha çok merak edilen Baz Luhrmann'ın nasıl bir gafletle bu filmi bu hale getirebildiğini kestirmek güç. Nicole Kidman'ın filmi sürükleme çabaları bile sonuç vermiyor... Hugh Jackman'ın absürd ve yetenek düşmanı oyunculuğundan bahsetmiyorum bile... (İlk sahnelerde bir sabunlanıp yıkanma sahnesi var; duruşu, vücudunu sergileyişi filmden ilk uzaklaşma anınız)

Filmin ilk yarım saatinde zaten bir türlü olayları toparlayamıyor, konuyu anlayıp içine giremiyorsunuz. Sonrasında anlamaya başladığınızda bu filmin amacının ve konusunun bir sığır taşıyıcılığı olabileceği ihtimali beliriyor ve gülümsüyorsunuz. Bir bakıyorsunuz ki ara olmuş bile. Filmin bitmesine az kalmıştı aslında, öyle düşünüyorsunuz. Sonra ikinci yarı başlıyor, "gece karanlığında" sığırların çevresini ateşe veren kötü adamları, "gündüz ışığında" sığırların kaçışını izlerken görünce yanınızdaki arkadaşınızla şöyle bir birbirinize bakıyorsunuz. Neyse ki film ne kadar kötüyse, bir o kadar iyi bir sahneyle hemen toparlanacak sanıyorsunuz, (Nullah adlı Aborjin çocuğun sığırları şarkıyla durdurma sahnesi) o da olmuyor. Sonra film bir hızlanıyor, bir konudan ötekine öyle bir atlıyor ki, bu yönetmenin anlatacağı bu kadar çok şey vardı madem ne diye ilk bir buçuk saat sığır sürüleriyle harcadı zamanını diyorsunuz kendi kendinize. -Dalga geçmiyorum, izlerken bunları birebir düşünüyorsunuz- Neyse daha sonra film biter gibi oluyor, bitmemiş devam ediyor, bir kez daha finali izlediğinizi sanıyorsunuz, yine bitmemiş, bu durum defalarca tekrar ediyor. Bu kez durup filmin evlat edinme konusunu işlediğini, sonra Aborjinlerle ilgili olduğunu, yok yok Avustralya'yı tanıtmak için çekildiğini sırayla düşünerek kararsız kalıyorsunuz. Bu arada "The Wizard of Oz" filmini ve filmin "Over The Rainbow" adlı meşhur şarkısını tekrar tekrar her yirmi dakikada bir duyuyor ya da izliyosunuz. Yönetmenin filme bu kadar altını çizerek masal havası katmasına tahammül edemiyorsunuz.

Filmin bitmesine yirmi dakika kala üst üste final denemelerini izlerken sinema salonunda yoğun bir konuşma ve gülüşme baş gösteriyor. Dolayısıyla onlara katılıyorsunuz. Aslında ayrı ayrı düşünüldüğünde, ilkellik, çocuk olmak, mistizm, ayrımcılık, yerli halk konularında söyleyecek sözü olabilecek bu filmin (özellikle Nullah ve dedesinin) bir komediye dönüşmesini içinize sindiremiyorsunuz. Aşk derseniz; filmin öncelikli konusu olmasa da, benim perdede izlediğim (ki Rüzgar Gibi Geçti'ye bir atıfta bulunma cesareti göstermiş olsa bile) en kötü ikili ve inandırıcılığı en az olan aşk hikayesi.

"Avustralya" ile ilgili başka söylenebilecek ne var bilemiyorum. Ben bu filmden sonra artık "Moulin Rouge!"u, Baz Luhrmann'ın bir başarı hikayesi değil, şans hikayesi olarak görüyorum. Hugh Jackman'ın başrolde olduğu filmler istemiyorum. Nicole Kidman'ın da kariyerinde bu kadar gerilemekte olmasına inanamıyorum. Bir filmin fragmanına ve "büyük proje" olmasına kanmayı da kendime yediremiyorum. On üzerinden resmen üç:)

Jennifer Hudson Tarih Yazabilir...

2008-12-26T05:08:00.003+02:00

American Idol yarışmasının üçüncü sezonunda yarışan finalistlerden biriyken, yarışmayı kazanamadığı halde yeteneği ve harika sesi sayesinde bir anda yıldız mertebesine yükseldi Jennifer Hudson. Yarışmanın hemen ardından oynadığı "Dreamgirls" (Rüya Kızları) adlı filmdeki performansıyla önce en iyi yardımcı kadın oyuncu kategorisinde Altın Küre Ödülü ,sonra aynı dalda Oscar'ı kazandı. (Filmdeki oyunu asla bir yardımcı oyuncu performansı değil "leading role" denen başroldü aslında) Filmin soundtrack albümündeki enfes vokalinin ardından solo albüm kayıtlarına başladı. 2008 yılında "Spotlight" adında bir albüm çıkaran ve müzik listelerinde de üst sıralara yerleşen Jennifer, şimdi en büyük müzik ödülü Grammy'e dört dalda aday.

Adaylıkların açıklanmasının ardından albüm yapmanın çocukluk hayali olduğunu, dört adaylığı ise bir lütuf olarak gördüğünü söylediği bir açıklamada bulundu. R&B kategorisinde yılın en iyi albümü, "Spotlight" single'ı ile en iyi bayan vokal ve en iyi şarkı, Fantasia ile birlikte söylediği "I'm His Only Woman" ile de en iyi ikili veya grup adaylıklarına sahip olan Hudson kariyerinin ilk albümünde bir tarih yazabilir... Herhangi bir adaylığıyla Grammy ödülü kazandığı taktirde hem Oscar, hem Altın Küre, hem de Grammy kazanan az sayıda seçkin yıldızdan biri olabilir.

Bence son yılların en büyük yeteneği, her an sürpriz yapabilir...

2009 Grammy Ödül Töreni 8 Şubat'ta Los Angeles'da yapılacak...

Ne İsim Koysak?

2008-12-26T03:37:00.012+02:00

Dünya sinemasında bir çok ünlünün kendine ait prodüksiyon firmaları var biliyorsunuz. Oynadıkları filmlerin mutfağında da olmaktan mutluluk duyan oyuncular ve yönettikleri filmlerin yapımcılığını da üstlenen büyük yönetmenler. Ve onların firmalarına verdikleri enteresan adların da hikayeleri var tabi. Birkaç ilginç örnek vermek istedim...

Pedro Almodovar'ın firmasının adı "El Deseo S. A." İspanyolca'da şehvet anlamına geliyor ve yönetmenin ilk büyük prodüksiyonunun adı da "Şehvetin Yasası".

Tom Cruise firmasına "Odin Productions" adını vermiş. Odin, Viking tanrılarının kralının adı, belki de Tom Hollywood'un kralı benim mesajını veriyor böylelikle.

Ünlü yıldız Cher "Isis Productions" adlı firmanın sahibi. Bildiğiniz gibi Isis, Eski Mısır'daki bereket tanrıçası. Cher'in de kendini ünlüler arasında nerede gördüğünü anlatan bir isim sanırım.

Spike Lee'ye gelince, firmasının adı "40 Acres and A Mule Film Works". Bu ismin hikayesi de zenci yönetmenin kendi ırkına bir saygı duruşu gibi. Lee, Amerika'daki zenci kölelere özgürlükleri tanındıktan sonra hükümet tarafından verilen 40 hektar toprak ve bir katırı hatırlatan bir isim seçmiş.

Oliver Stone, Carlos Castevedas'ın yazdığı "Ixtlan'a Yolculuk" adlı romanda hep hayal edilen ama asla ulaşılamayan bir yer olarak anlatılan Ixtlan'ı seçmiş kendisine. Firmanın adı: "Ixtlan Corporation"...

"Amblin Entertainment" Steven Spielberg tarafından, Spielberg'in 1969 yılında çektiği Amblin adlı kısa filminin adını alarak kurulmuş.

Portekizce'de "Güzellik Kliniği" anlamına gelen "Clinica Estetico" ise ünlü yönetmen Jonathan Demme'in mizah anlayışının ürünü...

Kısacası Hollywood'da her ismin bir hikayesi ; herkesin ve her şeyin söyleyecek bir sözü de var gerçekten...

Kate Winslet İçin Ödül Vakti Mi?

2008-12-25T05:00:00.005+02:00

Geçtiğimiz hafta açıklanan Altın Küre adayları arasında Kate Winslet bir sürprizle iki farklı kategoride aday gösterildi. "Revolutionary Road" filmi ile en iyi kadın oyuncu ödülüne, "The Reader" ile en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülüne aday bu sene. Oscar adaylığına da kesin gözüyle bakılıyor şimdiden. Her ne kadar Meryl Streep de bu sene yine iki dalda aday gösterildiyse de Kate'in ödüle daha yakın olduğu aşikar. Güçlü rakiplerini geride bırakıp bu seneki ödülleri kucaklarsa herkesin uzun zamandır beklediği gerçekleşmiş olacak. Kate bence yeni dönemin en yetenekli oyuncularından biri, belki de en iyisi.

Eşi Sam Mendes'in Richard Yates romanından uyarlayarak çektiği "Revolutionary Road" adlı filminde oyunculuk hayalleri olan bir ev kadınını canlandıran Kate Winslet diğer filmi "The Reader" da ise II. Dünya Savaşı sonrasında kendinden yaşça küçük biriyle ilişki yaşayan ve sonradan ortadan kaybolan sır dolu bir kadını oynuyor. Bernhard Schlink romanından uyarlanan "The Reader"ın yönetmeni muhteşem "The Hours" ve "Billy Elliot" filmlerinin usta yönetmeni Stephen Daldry.

Yedi kez Altın Küre, beş kez Oscar adayı olup da bir oyuncunun hala bu ödüllerden birine sahip olmaması gerçekten ilginç geliyor bana. Hele ki "Eternal Sunshine Of The Spotless Mind" ve "Little Children" filmlerindeki performansları... Bence şimdiye kadar çoktan taçlandırılmalıydı. Daha önce aynı ödüle iki ayrı kategoride aday olmuş olan Julianne Moore o seneki büyük çekişme yüzünden ödül kazanamamıştı, umarım Kate bu ödüllerden en azından birini evine götürür bu kez. Şu anda ondan daha çok hakeden kimse yok bir heykelciği...

Woody Allen'dan İnciler...

2008-12-24T03:05:00.008+02:00

Woody Allen ismi ilk anda kimileri için bir usta yönetmeni akla getirir, kimileri içinse nevrotik bir sinema kahramanını. Sevenler bayılır, sevmeyenler hep önyargılıdır ve uzak durur. Bence sinema tarihinin gelmiş geçmiş en entellektüel ve en başarılı ilk beş yönetmeninden biridir Allen. New York, özellikle Manhattan deyince de akla gelen ilk isimdir. Yönetmenliği ve oyunculuğu dışında yazarlık da yapar ve dahice yazılarını okurken zeki esprilerini de yakalamaya bayılırsınız. Okuyacaklarınız bir kitabımın arasında rastladığım Woody Allen'in cümleleri... Buyrun:)

*"Dünya ikiye ayrılmış; iyiler ve kötüler. iyiler geceleri daha rahat uyuyor ama kötüler daha keyifli uyanıyor."

*"Ölümsüzlüğe yapıtlarımla değil, ölmemek yoluyla ulaşabilirim ancak."

*"Hayatımda pişman olduğum tek şey, başka biri olarak doğmamış olmamdır."

*"Eğer filmim bir tek kişiyi mutsuz edebilirse, işimi başarmışım demektir."

*"Seks iki insan arasında yaşanabilecek en harika şeydir. Beş insan arasında ise müthiş fantastik."

*"Biri insanların yüreğinde yaşamak isteyip istemediğimi sordu. Doğru dürüst bir evde yaşamayı yeğlerim."

*"Aydınlar mafya gibidir. Yalnız kendi içlerinden olanları öldürürler."

*"Aslan ve kuzu aynı yatağı paylaşacaklar fakat kuzu uzun süre uyuyamayacak."

*"En son bir kadının içinde olduğumda, özgürlük anıtını gezmekteydim."

Not: Yeni Woody Allen kitabı "Yan Etkiler" çıkmış. Okuyalım derim... Yeni ve büyük övgüler alan filmi "Vicky Cristina Barcelona" ise Ocak ayında sinemalarımıza geliyormuş. Sabırsızlıkla bekleyelim...

Okan Nereye Koşuyor?

2008-12-23T03:06:00.006+02:00

Disko Kralı'nı izliyor musunuz bilmem... Ya da geçtiğimiz haftasonu "Okan bizi diskoya götür" temalı program sizi diskoya götürdü mü gerçekten?

Eskiden bir prestijdi Okan Bayülgen'in şovlarına konuk olmak. Her programa çıkmak istemeyen ünlülerin tercihiydi. Yeni şarkıcılar, oyuncular, mankenler de onun programına çıktıklarında, fark edilmiş ve diğerleri arasından sıyrılmış sayılırlardı. Hatta kimileri Aziz Üstel'leri, Cem Özer'leri unutmuş, Türkiye'de gece şovunun yaratıcısı Okan'mış gibi onu bir fenomen haline getirmişlerdi. Çok da iyi programlar yapmıştı gerçekten. Konsept aynı olsa da, arada bir değişen isimleriyle hala hatırlanan şovlardı. (Gece Kuşu, Televizyon Çocuğu, Zaga, TV Makinası vs.)

Makina sezon arası verdiğinde Okan biraz uzak kalacağını, iki sene kadar şova devam etmek istemediğini açıkladığında, herkes onun çok iyi bir hazırlıkla ve artık değişik bir şovla ekrana harika bir dönüş yapacağını düşündü. Ama Okan yeni sezonda hiç ara vermeden yine aynı konsept ile bu kez Disko Kralı adıyla kaldığı yerden devam etmeye başladı.

İlk programdan beri takip ettiğim, artık hakikatten çok sıkıldığım ve hiçbir esprisi kalmayan Disko Kralı ile en azından bu konseptin Okan için eskidiğini düşünmekteyim. Hızla geriye giden bir kalite ve geriye sarmayan bir başarıyla daha ne kadar bu şovu izletme ısrarında bulunacağını merak ediyorum doğrusu. Medyaya karşı tavrını ve entellektüel tutumunu kendi programında neden sürdürmediğini anlamıyorum ve bu mantığı sadece paraya da bağlamak istemiyorum.

Mehmet Ali Erbil gibi Okan Bayülgen'den de söz edildiğinde geçmişte tiyatroda harikalar yaratan adamlar olduğunun hep altı çizilir. Ancak senelerdir televizyondan bu kadar iyi paralar kazanan insanların sanatçı kişiliklerinin sınırlarını neden bu kadar görünmez kıldıkları da ayrı bir soru.

Geçtiğimiz gün yeniden izlediğim "Ağır Roman" filminde, o harika yazılmış Salih karekterindeki performansından sonra durdum ve Okan Bayülgen hakkında bunları düşündüm ve buraya da yazıp paylaşmak istedim...

Bette Midler'la Muazzez Abacı Birlikte Söylüyor! (özel arşiv)

2008-12-23T01:47:00.010+02:00

Yıl 1996, aylardan Ağustos gazetelerde kocaman bir reklam: "Bette Midler'la Muzazzez Abacı birlikte söylüyor!" Hepimiz öyle bakakalıyoruz. Akşam televizyonu açtığımızda gerçekten de bu iki önemli sesi sahnede yanyana izliyoruz. Hatırlamayan pek çok kişi vardır ama zaman bazı durumları daha sonraki yıllarda daha da önemli kılıyor. O yıllarda da Bette Midler büyük bir star ancak Amerika'nın sevgilisi yıldız şimdilerde artık bir efsane.

Ertesi gün gazetelerde okuyoruz ki Bette Midler, Atlantic Records'un kurucusu Ahmet Ertegün'ün Bodrum'daki malikanesine davet edilmiş ve ailesiyle tatilini orada geçirmekte. Cem Özer ise o sıralar "Laf Lafı Açıyor" programının çekimlerini Bodrum Halikarnas Disko'da yapmakta. Programın konuğu Muazzez Abacı. Sohbetler ediliyor, şarkılar söyleniyor derken izleyici kalabalığı arasında Bette Midler'ı fark eden Muzazzez Abacı kendisini ısrarla sahneye davet ediyor. Bette Midler utana sıkıla da olsa, kırmamak adına sahneye geldiğinde gerçekten Abacı ve Özer tarafından iltifat yağmuruna tutuluyor. Muazzez Abacı şarkılarını ezbere bildiğini ve hayranı olduğunu söylediği Midler'ın bir parçasını da hiç provasız okuyuveriyor. Herşey şaka gibi değil mi?

İzlerken ben de öyle düşünmüştüm. Bette Midler o zaman da en sevdiğim sanatçıydı, şimdi de öyle... İstanbul'da Çırağan Sarayı'nda da konaklayan yıldız, bir sonraki sene yine yaz tatili için Bodrum'a geliyor, hem de ünlü modacı Valentino ile birlikte. O yazın görüntüleri de bakın medyaya nasıl yansıyor...

Arşivimde gezerken bulduğum bu haberler ve fotoğraflar sanatseverler için sanırım hala haber değeri de taşıyor... Ve Bette Midler şarkıları hala ne güzel söylüyor...

En Kötü Filmler Listesi

2008-12-22T03:35:00.006+02:00

Altın Küre ve Oscar gibi önemli ödül törenleri yaklaşırken, seçilecek en iyilerin yanında her zaman olduğu gibi en kötüler listeleri de var. Geçtiğimiz yılın en kötü filmleri de yeni yıl öncesinde açıklanmaya başladı. Birçok listenin üst sıralarında aynı filimler var. Örneğin sinema izleyicisi için büyük hayal kırıklığı yaratan "Speed Racer" tüm listelerde en üst sırada. Gerçekten "Matrix" filminden sonra Wachowski kardeşlerden böyle bir filmin gelmesi hepimizi şaşırtmıştı. Renk cümbüşü, çocuk oyuncu ve artık adettendir Susan Sarandon'ın anne rolü. Bu üçünden başka film hakkında ne söylenebilir ki...

Bir diğer film "Jumper"... Hayden Christensen adı geçince ve fragmanları izlenince merak edilen film de, tüm merakımızı boşa çıkarmıştı. Heroes gibi bir dizi bile ilk sezon sonrası eski izleyicisini bulamazken, o karakterlerden sadece birinin yeteneği ve gücü üzerine film yaparsanız tabi ki izleyiciye beğendirmeniz güç. Bu küçük detayları düşünmeden bu kadar büyük filmlere kalkışmaları ne tuhaf yönetmenlerin...

"The Love Guru" filminden bahsetsem mi acaba diye epey düşündüm inanın. Bir Mike Myers filmi için yorum yapmayı bile uygun görmüyor beğenimin en aşağı noktası. Komediye yeni bir nefretlik tarz getiren bu adamın bu listelere her zaman en yakışan kişi olduğunu düşünmüşümdür. Bu yıl da haklı olmanın guru'runu taşıyorum. Oy birliğiyle yine en kötü filmlerden biri:)

"Gizli Dosyalar: İnanmak İstiyorum" adlı filme ise seyircilerin ve eleştirmenlerin cevabı "inanmak istemiyoruz" olmuş. Dizinin ve oyuncuların hayranlarının bile sevmediği film büyük bir reklam kampanyasıyla vizyona girmişti. Mulder ve Scully'nin film için yeniden bir araya gelmeleri sinemaseverleri heyecanlandırmadı.

Gelelim "Funny Games" hadisesine. Haneke'nin 1997'de çektiği filmini 2007'de yeniden çekeceğini açıklamasıyla zaten izleyiciden "ne gerek var" sesleri yükselmeye başlamıştı bile. Ancak yine de Naomi Watts adını duyduğumuzda ne yalan söyleyelim "bir görelim" dedik hepimiz. Sonuç: Kim oynarsa oynasın bir filmin yeniden çevrimine gerek yoksa gerçekten gerek yoktur. En kötüler listelerinde hep ilk beşte...

Listenin diğer filmleriyse şöyle sıralanmış: Mad Money, What Happens In Vegas, Fool's Gold, Rambo IV, Love In The Time Of Cholera, The Bucket List, 10,000 BC, Meet The Spartans...

Saraylara Layık Diva

2008-12-20T02:55:00.008+02:00

Liza Minnelli yaşayan efsanelerden biri. Cabaret filminde canlandırdığı "Sally Bowles" karakterinden sonra kendisini takip etmeyen varmıdır, bilmiyorum ama diva şimdilerde Broadway sahnelerine müzikal bir show ile geri döndü. 47. Caddedeki Palace Theatre'da 30 Aralık 2008'de ve 3-4-5 Ocak 2009 tarihlerinde dört özel gösteri daha yapacak. Ben hemen sahne önündeki koltuklardan bilet baktım, $125 ödeyen gösteriyi yakından izleyebilecek:)

Liza Minnelli efsanesi Türkiye'den geçtiğinde Çırağan Palace otelindeki konserini yakından izleyen biri olarak, kendisinin sahnede tekrar tekrar seyredilesi biri olduğunu söyleyebilirim.
Yeni Yılı New York'ta karşılamak, hem de Liza Minnelli karşında "Hayat bir kabaredir dostum, kabareye gel..." derken... Rüya gibi...

Gösteriden görüntüler ve daha fazla bilgi için:

http://www.lizasatthepalace.com/